ยามวิกาลลึกดึกดื่น ทั่วทุกหนแห่งเงียบสงัดไร้เสียงรบกวน
สวีฮุยเป็นผู้ที่ขยันหมั่นเพียรที่สุด วันนี้เขาอ่านหนังสือในหอคัมภีร์จนดึกอีกแล้ว เมื่อออกมาจากหอคัมภีร์ เดินไปตามทางกลับห้องพัก สมองยังคงครุ่นคิดถึงคำถามที่อาจารย์ตั้งไว้ในวันนี้ คำตอบของเขายังมีจุดบกพร่องอยู่หรือไม่
สายลมหนาวพัดโชยมา สวีฮุยถูแขนแล้วสั่นสะท้าน
ทันใดนั้น ใบมีดอันคมกริบก็มาพาดอยู่ที่ลำคอของเขา
คนที่อยู่ข้างหลังลดเสียงพูดว่า: "เงียบ ๆ ไม่เช่นนั้นข้าจะเอาชีวิตเจ้า"
สวีฮุยทั้งตัวสั่นเทิ้ม
เป็นโจรปล้นหรือ?
แต่เมืองเฮ่าเยวี่ยปกครองด้วยความสงบสุขมาโดยตลอด แม้แต่เรื่องที่ปีศาจก่อเหตุก็เกิดขึ้นน้อยมาก ใครจะกล้าลอบเข้าไปในสำนักศึกษาตอนกลางคืนเพื่อปล้นทรัพย์กันเล่า!?
สวีฮุยเป็นเพียงปัญญาชน ไม่รู้วิชาต่อสู้ เขาพยายามตั้งสติแล้วพูดว่า: "ท...ท่านผู้กล้า ครอบครัวข้ายากจน ไม่มีเงินทองติดตัวมากนัก แต่ข้า...ข้าสามารถมอบเงินที่ติดตัวให้ท่านได้ทั้งหมด ขอเพียงท่านผู้กล้าไว้ชีวิตข้า"
เงินทองเป็นของนอกกาย แน่นอนว่าชีวิตสำคัญที่สุด
แต่คมดาบที่อยู่ที่ลำคอกลับยิ่งแนบชิดเข้ามา
สวีฮุยขนหัวลุก ไม่กล้าหันกลับไปมองว่าคนที่ถืออาวุธก่อความชั่วคือใคร
คนผู้นั้นพูดว่า: "อย่าพูดจาไร้สาระ ข้าถามอะไร เจ้าก็ตอบสิ่งนั้น"
สวีฮุยกลืนน้ำลายด้วยความตื่นตระหนก มองดูกระบี่ที่อยู่ตรงลำคอ แล้วพยักหน้าอย่างระมัดระวัง
"อาจารย์ใหญ่ของสำนักศึกษาพวกเจ้า ใช้นามสกุลเฮ่อหรือไม่?"