หลิวซานเหนียงคอยอยู่เบื้องหลังรับจ้างสังหารคนให้เจ้าเขาขุนเขามาโดยตลอด นางย่อมเดาได้ว่างานแต่งงานยกบุตรสาวของเจ้าเขาขุนเขาในวันนี้ต้องมีอะไรผิดปกติแน่ ๆ นางจึงไม่ได้กลับไปยังตำหนักเจ้าเขาขุนเขา
และแล้วนางก็สัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนของสายธาราแห่งปฐพี ฝั่งเจ้าเขาขุนเขาต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่นอน
หลิวซานเหนียงคิดเอาไว้ว่าตนไม่เข้าไปยุ่งเรื่องวุ่นวายนั้นก็คงไม่ดึงเรื่องเดือดร้อนมาใส่ตัว แต่ไม่คิดเลยว่าจะมีคนบุกเข้ามาในอาณาเขตของนาง
และเด็กหนุ่มที่ดูอย่างไรก็เป็นนายพรานปราบปีศาจผู้นั้น กลับจะหาว่าดำเป็นขาว นางก็คือหลิวซานเหนียงจริง ๆ ไหนเลยจะมีน้องสาวชื่อหลิวซื่อเหนียงได้เล่า!?
นางเดือดดาลอยู่ในใจ กำลังจะเอ่ยปากโต้แย้ง แต่เพ่ยเยี่ยนไม่เปิดโอกาสให้นางได้แก้ตัวแม้ครึ่งประโยค
ร่างเด็กหนุ่มพลันวูบหาย รวดเร็วจนเหลือเพียงเงาสีเขียวเย็นชาเส้นหนึ่ง ทะยานฝ่าลมมาประชิดตัวนางในชั่วพริบตา
ไม่มีกระบวนท่าฟุ่มเฟือย ลงมือคราใดก็เป็นท่าสังหารคราวนั้น
ลูกปัดกระดูกที่ข้อมือเขาหมุนวนไปมาอย่างบ้าคลั่ง มุ่งแทงทะลุโล่พลังอสูรอย่างโหดเหี้ยมแม่นยำ ทำลายรากฐานวิชาของนาง
การโจมตีอันเฉียบขาดบดขยี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า หลิวซานเหนียงไม่มีโอกาสแม้จะได้หายใจหรือโต้กลับ
โล่พลังอสูรที่นางเร่งรวบรวมขึ้นมาอย่างลนลานแตกร้าวเป็นเสี่ยง ๆ ตามด้วยการโจมตีหนักหลายครั้งกระหน่ำลงบนร่าง นางรู้สึกได้ถึงแก่นอสูรในกายสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง วิชาฝีมือตลอดชีวิตถูกโจมตีแตกพ่ายทีละชั้น
วินาทีถัดมา มือของเขาทะลวงผ่านท้องของนางตรงเข้าไป คว้าแก่นอสูรที่อยู่ภายในเอาไว้