เฮ่อซีเรียกนักพรตขี้เมาเสียงหนึ่ง: "อาจารย์"
นักพรตขี้เมายิ้มน้อยๆ "เด็กดี วันเจ้าสองคนแต่งงานกัน ข้าจะต้องมาดื่มสุราฉลองให้ได้"
เฮ่อซียิ้มสดใส "ได้เลย"
จากนั้น เฮ่อซีก็อดใจไม่ไหว ตรงเข้าไปกอดเฮ่อฉือแน่น "ท่านพ่อ!"
เฮ่อฉือชะงักเล็กน้อย ดวงตาที่ปกติสุขุมเยือกเย็นเผยความประหลาดใจออกมาเล็กน้อย ดีใจจนตัวลอย ยกมือขึ้นเบาๆ ประคองแผ่นหลังของนางไว้อย่างระมัดระวัง
"ถึงข้าจะยอมให้เจ้าแต่งงานกับเจ้าหมอนี่แล้ว แต่เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องดีใจขนาดนี้ก็ได้นะ"
เฮ่อซีส่ายหน้าอย่างแรง ศีรษะซุกไหล่เขาเสียดสีเล็กน้อย น้ำเสียงจริงจัง "ไม่ใช่เพราะเรื่องนี้หรอก"
เฮ่อฉือสีหน้าอ่อนโยนลง ลูบศีรษะนางเบาๆ ถามเสียงเบา "ถ้าอย่างนั้นเป็นเพราะอะไร?"
"ข้าแค่รู้สึกว่ามีท่านพ่อก็ดีจริงๆ!" เฮ่อซีเงยหน้าดวงตาสุกใส ยิ้มตาหยี ดวงตาเต็มไปด้วยความอบอุ่นบริสุทธิ์ "ท่านพ่อ ข้าจะดูแลท่านและท่านแม่ให้ดีในอนาคต!"
พูดจบนางก็หมุนตัววิ่งหนีไป เสียงฝีเท้าเบาสบายค่อยๆ ห่างออกไป
นักพรตขี้เมาที่อยู่ข้างๆ ลูบเคราพูดด้วยรอยยิ้ม "ข้าไม่คิดว่าพ่อที่เพิ่งมาเป็นได้ไม่นานอย่างเจ้า จะทำได้ดีขนาดนี้"
เฮ่อฉือยืนนิ่งอยู่กับที่ มองเงาหลังของลูกสาวที่จากไปอย่างสบายใจ ดวงตาอ่อนโยนลงอย่างสิ้นเชิง แฝงไว้ด้วยความอ่อนโยนและปลื้มปีติที่ไม่อาจละลายได้
"หลิงอวิ้นและอาซี คือคนสำคัญที่สุดในชีวิตข้า"