เฮ่อซีรู้สึกว่าตนเองช่างเลวร้ายเหลือเกิน
ด้านหนึ่ง นางรู้สึกว่าสิ่งที่ตนทำนั้นไม่ถูกต้อง เพ่ยเยี่ยนเพียงเพราะสูญเสียความทรงจำจึงตกหลุมรักนาง หากเขานึกเรื่องหยวนจือจือขึ้นมาได้ เขาจะเกลียดชังตัวเองหรือไม่ที่ในยามที่สูญเสียความทรงจำกลับไปชอบผู้อื่น
แต่ทว่า อีกด้านหนึ่ง ในใจนางกลับแอบคิดว่า หากเพ่ยเยี่ยนไม่ฟื้นฟูความทรงจำขึ้นมาได้ตลอดกาล เขาก็จะรักนางไปตลอดกาลเช่นนั้นหรือ
"อาซี เจ้าอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย"
เสิ่นหลิงอวิ้นผลักประตูเดินเข้ามา เห็นท่าทางเศร้าโศกเสียใจของลูกสาว ก็รู้สึกไม่สบายใจอยู่ในที
นางโอบกอดเฮ่อซีไว้ แล้วกล่าวเสียงเบา "พ่อของเจ้านำยาและสมุนไพรดีๆ ออกมามากมาย หมอบอกว่า เพ่ยเยี่ยนพักฟื้นอีกสักระยะก็จะฟื้นขึ้นมาได้ อย่ากังวลมากไปเลย เขาจะไม่เป็นไร"
เสิ่นหลิงอวิ้นคิดว่าเฮ่อซีเป็นห่วงบาดแผลของเพ่ยเยี่ยน จึงร้องไห้หนักถึงเพียงนี้ แต่นางไม่รู้เลยว่าในใจของเฮ่อซียังซ่อนเรื่องที่ร้ายแรงกว่านั้นเอาไว้อีก
นางลูบหัวลูกสาว แล้วกล่าวอย่างนุ่มนวล "ข้ากับพ่อของเจ้ากำลังเตรียมการแต่งงานของพวกเจ้าอยู่แล้ว รอเพียงเพ่ยเยี่ยนหายดี พวกเจ้าก็จะได้เข้าพิธีวิวาห์กัน"
เฮ่อซีเงยหน้าขึ้น "ไม่ได้!"
เสิ่นหลิงอวิ้นสงสัย "เจ้ากับเพ่ยเยี่ยนไม่ได้อยากแต่งงานกันมานานแล้วหรือ? ไฉนจึงไม่ได้เล่า?"
"ข้า... ความหมายของข้าคือ พ่อไม่เคยยินยอมมาก่อนไม่ใช่หรือ? เหตุใดครานี้กลับยินยอมเล่า?"
"พ่อของเจ้าเพียงเอ่ยปากเท่านั้น หลังจากที่ได้เห็นกับตาว่าเพ่ยเยี่ยนบาดเจ็บถึงเพียงนี้เพื่อช่วยเจ้า ต่อให้เขาเป็นคนใจแข็งดั่งศิลาจริงๆ ก็ไม่อาจไม่สะเทือนใจได้"