เพ่ยเยี่ยนจำคำพูดของเฮ่อซีได้แม่นยำ ว่าเมื่อเขาหายดีแล้ว ทั้งสองจะได้แต่งงานกัน ดังนั้นยาที่หมอสั่งให้กินเขาจึงกินอย่างว่าง่ายทุกครั้ง นอนเป็นเวลา ตื่นเป็นเวลา
ด้วยความมีวินัยเช่นนี้ หลังจากฟื้นขึ้นมาได้ไม่ถึงสิบวัน เขาก็สามารถลุกจากเตียงเดินได้แล้ว
วันนี้อากาศดีพอเหมาะ
เฮ่อซีวางเก้าอี้หวายไว้ใต้ต้นไม้ในลานบ้าน แล้วพยุงเพ่ยเยี่ยนให้นั่งพิง พร้อมนั่งเป็นเพื่อนอาบแดดด้วยกัน
เพ่ยเยี่ยนกุมมือของนาง แล้วเผลอหลับกลางวันไปอีกที
จนกระทั่งรู้สึกคันจั๊กจิ๊กที่ใบหน้า เขาจึงค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าของเฮ่อซีที่อยู่ตรงหน้าใกล้จนแทบชิด ก่อนที่สติจะตื่นเต็มที่ รอยยิ้มก็ผุดขึ้นที่มุมปากโดยไม่รู้ตัว
รอยยิ้มบางๆ ของเขาที่เพิ่งตื่นนอน ดูนุ่มนวลและไร้เดียงสาเป็นพิเศษ
เฮ่อซีปัดใบไม้ที่ร่วงลงบนใบหน้าของเขาออก เห็นรอยยิ้มของเขาแล้ว ใจของนางก็อ่อนโยนตามไปด้วย
"อาเยี่ยน นอนเต็มตาหรือยัง?"
เพ่ยเยี่ยนพยักหน้าเบาๆ น้ำเสียงขี้เกียจ "อิ่มแล้ว"
เขายื่นมือออกไปกอดเฮ่อซีไว้แนบอก แล้วหลับตาลงอย่างพึงพอใจ จากนั้นก็ได้ยินเสียงสายลมที่พัดอ่อนโยน และเสียงใบไม้ไหวเสียดสีกัน
ใบหน้าของเฮ่อซีแนบกับอกของเขา ปลายจมูกได้กลิ่นกายของเขาอยู่ตลอดเวลา
นางไม่อาจบรรยายได้ว่ากลิ่นนี้เหมือนอะไร รู้เพียงว่าดมแล้วดี แถมยังเข้ากับเสียงหัวใจเต้นของเขา ทำให้รู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก