ในห้องพักผู้ป่วย พานพานได้เวลาออกจากโรงพยาบาลแล้ว
จางเมิงหยิบชุดเดรสสีชมพูอ่อนออกจากถุงบรรจุภัณฑ์ แล้วช่วยเธอเปลี่ยนเสื้อผ้า
ชายกระโปรงยาวคลุมเข่าพอดี
พานพานก้มมองลายดอกไม้เล็ก ๆ ตรงอกเสื้อ เธอยื่นนิ้วชี้ข้างขวาออกไปแตะเบา ๆ แล้วก็หดกลับ
“พี่จางเมิง”
“หืม?”
“ชุดนี้จะถูกเอาคืนไหมคะ?”
มือของจางเมิงที่กำลังผูกสายชุดหยุดชะงัก
เธอย่อตัวลง ผูกสายชุดเป็นโบ แล้วพูดเสียงอ่อนโยนว่า
“ไม่เอาคืนหรอก”
พานพานกอดกระต่ายสีชมพูแน่นขึ้น มืออีกข้างลูบรูปถ่ายหมู่กับเหล่าสหายร่วมรบที่เก็บแนบตัวไว้
เธอพยักหน้าเบา ๆ แล้วไม่ถามอะไรอีก
จ้าวย่งกังรออยู่ชั้นล่าง
เขายัดตารางนัดตรวจติดตามผลที่เขียนด้วยมือลงในมือของหลินเหยียน
“แล้วเจอกัน”
จ้าวย่งกังโบกมือให้พานพาน
พานพานหันกลับไปมองอาคารผู้ป่วยในที่เธอพักอยู่มาสิบกว่าวันอีกครั้ง
เธอยกมือซ้ายขึ้น งอนิ้วทั้งห้าทีละนิ้ว
เป็นการบอกลาแบบยังไม่ค่อยคล่องนัก
...
บนทางด่วน
ซูมู่เฟิงเป็นคนขับรถ
ซูชิ่งเฉิงนั่งอยู่เบาะหน้า
หลินเหยียนอุ้มพานพานนั่งอยู่เบาะหลัง
รถแล่นพ้นเขตเมืองชั้นใน แล้วเลี้ยวเข้าสู่ถนนวงแหวนของย่านกวานหลาน
ต้นอู๋ถงสองข้างทางยังเปลี่ยนสีไม่หมด
แสงแดดลอดผ่านช่องใบไม้ ตกกระทบใบหน้าของพานพาน
เธอหรี่ตามองออกไปนอกหน้าต่าง มือข้างหนึ่งแนบกระจกไว้
รถหยุดลง
หลินเหยียนลงจากรถ สิ่งแรกที่เขามองไม่ใช่ตัวบ้าน
แต่เป็นต้นไม้ตรงมุมสวน