ในทางเดิน
เสียงของจางเว่ย์กั๋วดังมาจากหูฟัง กดต่ำจนแทบเป็นเสียงกระซิบ
“ผมให้ฝ่ายเทคนิคนำข้อมูลการสื่อสารเข้ารหัสของตระกูลลั่วที่ดักจับได้ตลอดสามปีที่ผ่านมา มาวิเคราะห์ใหม่ทั้งหมด รหัสนาม ‘เทพเจ้าแห่งโชคลาภ’ ปรากฏขึ้นทั้งหมดสิบเจ็ดครั้ง”
“ในสิบเจ็ดครั้งนั้น มีเก้าครั้งเกี่ยวข้องกับการเคลื่อนย้ายเงินข้ามพรมแดน รายการที่มียอดน้อยที่สุดก็ยังอยู่ที่ยี่สิบสี่ล้านดอลลาร์สหรัฐ”
หลินเหยียนถามขึ้นว่า
“รูปถ่ายล่ะ”
“ไม่มี”
“สัญชาติล่ะ”
“ไม่มี”
“เส้นทางการเคลื่อนไหวล่ะ”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจางเว่ย์กั๋วจะตอบอย่างขมขื่นว่า
“ก็ยังไม่มี”
“ตระกูลลั่วไปติดต่อกับคนระดับนี้ได้อย่างไร”
จางเว่ย์กั๋วไม่ได้ตอบทันที
ผ่านไปห้าหกวินาที เขาถึงเอ่ยขึ้น
“นั่นแหละคือสิ่งที่ผมกังวลที่สุด”
หลินเหยียนเข้าใจแล้ว
ตระกูลลั่วอาจไม่ใช่หมากตัวเดียว
‘เทพเจ้าแห่งโชคลาภ’ อาจมีเครือข่ายมากกว่าหนึ่งสายบนแผ่นดินหัวเซีย
“ผู้การจาง อย่าบุ่มบ่ามบุกเข้าไป ระวังจะเป็นการตีหญ้าให้งูตื่น พอเขารู้ตัวก็จะหดหัวซ่อน ปล่อยให้เขาคิดว่าเราไม่ได้สืบอะไรพบ เขาถึงจะยังเคลื่อนไหวต่อ”
จางเว่ย์กั๋วขานรับ น้ำเสียงพลันอ่อนลง
“พานพานเป็นยังไงบ้าง”
“พรุ่งนี้เช้าจะตรวจสุขภาพอย่างละเอียดอีกรอบ”
“ผลตรวจออกแล้วบอกผมด้วย”
“ทราบแล้ว”
สายถูกตัดไป
หลินเหยียนเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋า แล้วยืนนิ่งอยู่ในทางเดินเป็นเวลานาน
พยาบาลเวรโผล่หน้าออกมาจากสถานีพยาบาล มองเขาแวบหนึ่งก่อนจะหดกลับไป