รถเลี้ยวเข้าเขตเมืองเก่า ตรอกแคบลงเรื่อย ๆ
ซูมู่เฟิงหมุนพวงมาลัยไปทางซ้ายครึ่งรอบ แล้วเหลือบมองจุดสีแดงบนระบบนำทาง
จุดหมายอยู่ลึกเข้าไปในตรอกที่เขาไม่เคยแม้แต่ได้ยินชื่อ
ร้านเฮยเจินจูที่เขาจองไว้ หัวหน้าเชฟถูกดึงตัวมาจากร้านมิชลินสามดาว ห้องส่วนตัวมีค่าใช้จ่ายขั้นต่ำสองหมื่นแปด
แต่สถานที่ที่เขากำลังจะไปตอนนี้ บนป้ายหน้าร้านมีตัวอักษรสามตัว
ร้านเหล่าอวี๋
ตัว “อวี๋” สีหลุดไปครึ่งหนึ่งแล้ว
รถจอดลง
ซูมู่เฟิงลงจากรถ กลิ่นควันน้ำมันพุ่งปะทะหน้า เข้มข้นจนเอาไปดองผักได้เลย
ชายสองคนในชุดลำลองที่ยืนอยู่หน้าร้านก้มคำนับเขาเล็กน้อย
“สวัสดีครับ คุณชาย”
เป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของตระกูลซู
มาถึงรอไว้ก่อนแล้ว
เขาหันกลับไปมองซูชิ่งเฉิง
ซูชิ่งเฉิงเปิดประตูรถด้านหลังแล้ว ย่อตัวลงช่วยพานพานปลดเข็มขัดนิรภัย
เจ้าของร้านเดินออกมาต้อนรับ ผ้ากันเปื้อนเปื้อนคราบน้ำมันเต็มไปหมด เขาเช็ดมือกับขากางเกงสองสามที
“พวกคุณ…คือแขกที่จองร้านทั้งร้านวันนี้หรือครับ”
“ใช่”
ซูชิ่งเฉิงลุกขึ้นยืน
เจ้าของร้านถูมือไปมา พลางพาพวกเขาเข้าไปข้างใน ปากก็พึมพำว่า
“เพิ่งเจอเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก เงินโอนมาตั้งแต่เช้า ผมยังนึกว่าโดนหลอกอยู่เลย…”
ห้องส่วนตัวไม่ใหญ่ มีโต๊ะกลมหนึ่งตัว เก้าอี้หกตัว ผนังติดภาพปีใหม่จีนสีซีดจางอยู่หลายแผ่น
โต๊ะเป็นไม้ทาสีแดงแบบเก่า สีถลอกจนซีดขาว แต่เช็ดสะอาดเอี่ยม
หลินเหยียนอุ้มพานพานไปวางบนเก้าอี้
เก้าอี้สูงเกินไป
เท้าของเธอลอยอยู่กลางอากาศ เอื้อมไม่ถึงพื้น
ซูชิ่งเฉิงเดินอ้อมไปด้านข้าง เอากระเป๋าถือของตัวเองวางรองใต้เท้าพานพานเป็นที่วางเท้า
พานพานก้มมองกระเป๋าใต้เท้า แล้วเงยหน้ามองซูชิ่งเฉิง
“คุณป้า เดี๋ยวเปื้อนนะคะ”
“เปื้อนก็ทิ้งไป”
พานพานชักเท้ากลับ แล้ววางแค่ปลายเท้าแตะลงไปเบา ๆ
หลินเหยียนรับเมนูมา
เป็นกระดาษแผ่นเดียวเคลือบพลาสติก มันเยิ้ม ราคาเขียนด้วยปากกาลูกลื่น อาหารจานแพงที่สุดราคา 48 หยวน