มู่จือซีสงบนิ่งมาก
ชมกันต่อไป ผู้เล่นคงสงสัยว่าเธอเป็นแม่บุญธรรมของดันเจี้ยนแน่
แน่นอน ในแง่หนึ่ง เธอก็เหมือนมีสิทธิ์สร้างสรรค์ไม่ต่างกัน
โจวเซี่ยงหันกลับมา เผชิญหน้ากับมู่จือซี ใบหน้าที่เหมือนจะกินคนได้เมื่อครู่หุบลงทันที
เร็วเสียจนเฉิงเสี่ยวเฉิงเกือบคิดว่าตัวเองตาฝาด
โจวเซี่ยงโค้งเอว อากัปกิริยาเคารพยำเกรงจนเหล่าผู้เล่นรอบข้างอ้าปากค้าง "ทำให้ท่านตกใจแล้ว"
"ไม่เป็นไร" มู่จือซีผงกศีรษะอย่างสง่างาม
พูดน้อยผิดน้อย รักษาบุคลิกตัวละครไว้
มู่จือซีหาทางลัดเจอแล้ว ในสถานการณ์แบบนี้ ยิ่งพูดสั้น ผู้เล่นยิ่งจินตนาการเกินจริง
"ไม่เป็นไร? ได้ยินไหม? นี่เรียกว่าบารมีผู้สูงส่ง" สมดังคาด ท่านผีเฒ่าในหัวกู้เหวินโจวเริ่มวิเคราะห์ทันที
กู้เหวินโจวเหยียดหยาม "เมื่อกี้ท่านยังว่าเธออาจเป็นสิ่งผิดปกติ"
ท่านผีเฒ่าไม่รับลูกเลย "ข้าก็ไม่ได้พูดผิด ผู้เล่นระดับสูงกับสิ่งผิดปกติระดับสูงบางครั้งก็ต่างกันแค่บัตรประชาชน"
"สิ่งผิดปกติระดับสูงอย่างน้อยก็ไม่กินพวกอ่อนแอกว่าตน ผู้เล่นอย่างพวกเจ้าน่ะไม่แน่"
กู้เหวินโจวพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง "...อะไรนะ?"
เจ้าหน้าที่สภานักเรียนถูกหวังเจิงจับแน่น แต่โจวเซี่ยงกลับไม่ได้คิดจะปล่อยเขาไปง่าย ๆ
"เจ้าหน้าที่สภานักเรียน กลับห้องแล้วไปยืนข้างแท่นบรรยาย"
เจ้าหน้าที่สภานักเรียนชะงัก "ทำไมครับ?"
โจวเซี่ยงปิดสมุดเรียกชื่อ "เธอชอบสอดส่อง ก็ให้ยืนที่สูงหน่อย"
หน้าหวังเจิงเขียวคล้ำ คำพูดซ่อนความหมาย!
ข้างแท่นบรรยาย? นั่นคือใต้จมูกครู!
ผู้เล่นในดันเจี้ยนกลัวสองตำแหน่งมาก
หนึ่งคือแถวสุดท้าย ถูกแอบจัดการง่าย อีกหนึ่งคือข้างแท่นบรรยาย ความผิดปกติทั้งหมดซ่อนไม่ได้