มู่จือซีนิ่งเงียบ
ภารกิจนี้ง่ายจนผีต้องสงสัยว่าผู้ประสานงานแอบช่วยเธอหรือเปล่า คนอื่นสอบรวมเจ็ดวัน สอบตกให้อยู่ซ้ำชั้น สูญเสียร่างกาย ชื่อ และความสัมพันธ์ในครอบครัว แต่เธอเจ็ดวันแค่ดูแลใบไม้ใบเดียว?
สวัสดิการของตำแหน่งทางการในต่างโลกดีขนาดนี้เลยหรือ?
มู่จือซีมองออกไปนอกหน้าต่าง ในลานเล็กกลางตึกเรียนมีแปลงดอกไม้เล็กๆ แต่ก็ยังไม่มีดอกไม้ มีเพียงต้นกล้าเดียวดาย ใบก็แทบไม่มี
...ปริมาณงานแค่นี้ แม้แต่แม่บ้านที่รับงานพิเศษในโลกจริงยังรู้สึกว่าได้ค่าจ้างไม่สมกับงาน
“ท่านไม่พอใจหรือ?”
เห็นเธอไม่ยอมนั่ง โจวเซี่ยงก็ประหม่าขึ้นทันที
มู่จือซีพูดเรียบๆ “ฉันมีตำแหน่งหน้าที่”
โจวเซี่ยงตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ก้มหัว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเสียใจ “เป็นความสะเพร่าของผมเอง”
ผู้เล่นทั้งห้องอึ้งอีกครั้ง ตำแหน่งหน้าที่? ตำแหน่งอะไร? ไม่ใช่นักเรียน? แล้วเมื่อกี้ทำไมเธอถึงปะปนอยู่ในแถวนักเรียน?
จากแถวรองสุดท้าย เฉิงเสี่ยวเฉิงชะโงกหน้าออกมา ขยับปากถามอย่างบ้าคลั่งว่า: พี่จะไปไหน?
“ตั้งใจสอบ”
มู่จือซีพยักหน้าให้เธอเล็กน้อย
กู้เหวินโจวก็เงยหน้าขึ้นมองเธอ แต่มู่จือซีหยุดอยู่ที่ประตู คิดๆ แล้วทิ้งคำพูดไว้หนึ่งประโยค
“อย่าส่งกระดาษเปล่า”
เฉิงเสี่ยวเฉิงเบ้ปาก “...อือ?”
กู้เหวินโจวคิดในใจ...คำพูดของรุ่นพี่ต้องแฝงนัยลึกซึ้ง ถึงฟังดูติดดินมาก แต่เมื่อออกจากปากคุณหนูคนนี้ มันกลับให้ความรู้สึกเหมือนคำเตือนจากผู้เหนือชั้น รุ่นพี่ทำเช่นนี้ต้องมีเหตุผลของเธอ
โจวเซี่ยงรีบหยิบกระดาษข้อสอบขึ้นมา
“ได้ยินไหม? อย่าให้ใครส่งกระดาษเปล่า!”
โครม! เขากระแทกกระดาษข้อสอบลงบนโต๊ะ
“สอบวัดระดับ เริ่มเดี๋ยวนี้!”
ท่ามกลางสายตาของผู้เล่นทั้งห้อง มู่จือซีผลักประตูออกไป เธอไม่มีกระดาษข้อสอบและไม่มีที่นั่ง ไม่ต้องถูกหักคะแนน ไม่มีใครขวาง