ขากลับเป็นสวี่ซิงเฉินขับรถ
ริมฝีปากฉินเกอซีดเล็กน้อย ตอนนี้เป็นช่วงเวลาที่ขาดสวี่ซิงเฉินไม่ได้
สวี่ซิงเฉินกำลังขับรถ เขาไม่ได้เข้าไปรบกวน เพียงแต่กอดชุดนอนในอ้อมแขนไว้แน่น
ตกกลางคืนฉินเกอจะนอนด้วยกันกับสวี่ซิงเฉิน
สวี่ซิงเฉินตกลง
ฉินเกอนอนครอบครองมาก ทั้งมือทั้งเท้าต้องรัดสวี่ซิงเฉินไว้ หลายครั้งหัวก็ต้องซุกไว้ที่ซอกคอสวี่ซิงเฉินถึงจะยอม
ความใกล้ชิดที่แนบแน่นไร้ช่องว่างเช่นนี้ เคยทำให้สวี่ซิงเฉินอิ่มเอม
แต่ตอนนี้หลังจากอิ่มเอมได้เพียงแรกเริ่ม สิ่งที่หลงเหลือกลับกลายเป็นความโหยหาและหงุดหงิดใจมากขึ้น
ต้องการมากกว่านี้
เขาไม่สามารถพอใจกับการสัมผัสใกล้ชิดระดับนี้ได้อีกแล้ว มันน้อยเกินไป เขาต้องการมากกว่านี้
หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวอย่างแท้จริง
จนกระทั่งระหว่างคนทั้งสองไม่มีสิ่งอื่นใดอีกเลย
ตัณหางอกงามในยามวิกาล
ความคันที่ซ่านออกมาจากซอกกระดูกแทบทำให้เขาเป็นบ้า
เสียงราวกับปีศาจในหัวคอยยั่วยวนอยู่ตลอด ให้เขาจมดิ่งลงสู่ห้วงเหวแห่งราคะ
เขาเกลียดสภาพตัวเองเช่นนี้ที่สุด คนที่ควบคุมกิเลสไม่ได้ ต่างอะไรกับสัตว์ป่าชั้นต่ำ?
แถมยังอยู่ต่อหน้าฉินเกอที่รังเกียจความใกล้ชิดเช่นนี้อย่างที่สุด
กำลัง...ติดสัด...
เขากัดริมฝีปากล่างแน่น
เขาไม่กล้าจินตนาการ ว่าหากฉินเกอเห็นเขาในสภาพนี้จะเป็นอย่างไร
เขาไม่สามารถทนรับสายตารังเกียจจากฉินเกอได้แม้แต่น้อย
เขาจะต้องเป็นบ้าแน่