เฉียนเหล่ยเหล่ยคล้องแขนสวี่ซิงเฉิน นั่งลงตรงข้ามกับฉินเกอ
"ดวงดาว ลองนี่สิ นี่เป็นเมนูเด็ดของเชฟที่นี่เลยนะ"
"นี่ก็ไม่เลวเหมือนกัน"
"นายมาได้สองวันแล้ว ยังไม่ได้ลองอะไรเลย"
"บางคนคงกลัวว่า ถ้านายได้กินของดี ๆ แล้ว จะไม่เห็นค่าของที่เขาทำอีกต่อไป"
"เขาพูดแต่เรื่องกลัวว่านายจะจากไปแล้วได้รับอันตราย จริง ๆ แล้วกลัวว่านายจะค้นพบว่า หลังจากทิ้งเขาไปแล้ว โลกนี้มันไม่มีพายุฝนอะไรเลย"
"ในโลกนี้พวกโรคจิตมันเยอะ ที่รักดวงดาว ฉันจะสอนวิธีดูออกให้หน่อย"
สวี่ซิงเฉินเอียงศีรษะเล็กน้อย "ดูยังไงเหรอ?"
"แซ่ฉิน ชื่อเกอ หน้าตาแบบนั้น แน่นอนว่าใช่"
เฉียนเหล่ยเหล่ยชี้ไปที่ฉินเกอ แววตาฉายความสะใจ เห็นไหม ไม่ให้เขากับดวงดาวกินข้าวด้วยกันแล้วเป็นไง? ตอนนี้คนที่นั่งข้างดวงดาวก็ยังเป็นเขา
เฉียนเหล่ยเหล่ยยั่วยุไม่หยุด ยั่วยุแบบบ้าคลั่ง
สวี่ซิงเฉินตายิ้มน้อย ๆ เท้าคางมองเฉียนเหล่ยเหล่ย
เฉียนเหล่ยเหล่ยหน้าตาก็ดี พูดจาน่าฟังอีกด้วย
ฉินเกอจ้องมองเฉียนเหล่ยเหล่ยด้วยสายตาไม่ค่อยจะเป็นมิตร
เฉียนเหล่ยเหล่ยรู้สึกผิดหดคอเล็กน้อย แต่แล้วก็รีบใช้บารมีข่มคนอื่นทันที โผกอดแขนสวี่ซิงเฉินไว้แล้วเริ่มฟ้อง
"เขาใส่หน้าฉันนะ!"
สวี่ซิงเฉินเหลือบมองฉินเกอแวบหนึ่ง
ฉินเกอทั้งน้อยใจทั้งรำคาญ ส่งสายตาเว้าวอนไปที่สวี่ซิงเฉิน
สวี่ซิงเฉินยกขาถูเบา ๆ กับขาของเขา เป็นการปลอบโยน
รูม่านตาฉินเกอหดตัวลง
หลังจากนั้นเฉียนเหล่ยเหล่ยพูดอะไรอีก ฉินเกอก็ไม่ได้ยินเลยแม้แต่คำเดียว