สวี่ซิงเฉินถูกเจ้าผมชมพูรับตัวไปอีกครั้ง
ครั้งนี้ยิ่งเปิดเผยโจ่งแจ้งกว่าเดิม รับตัวไปจากมือของฉินเกอโดยตรงเลยด้วย
ในคลิปวิดีโอ ใบหน้าของฉินเกอหมองคล้ำจนแทบจะกลายเป็นสีดำทะมึน แต่ก็ต้องฝืนยิ้มออกมานิด ๆ พร้อมกำชับสวี่ซิงเฉินให้กลับมาเร็ว ๆ
เขาเปิดประตูรถเอง ส่งสวี่ซิงเฉินขึ้นรถไป
ย้อนกลับมาดูเจ้าผมชมพูนั่น หน้ายิ้มจนแทบจะปริออกเป็นชิ้น ๆ อยู่แล้ว
คนทั้งมหาลัยได้กินลูกแตงโมลูกเบ้อเริ่มนี้กันถ้วนหน้า
[ภรรยาหลวงผู้ซื่อสัตย์เอ๋ย โปรดรออีกสักหน่อยเถิดนะ]
[นี่มันต่างอะไรกับสวมเขาให้ตัวเองด้วยมือของตัวเองเล่า/รูปภาพหัวหมา .jpg]
[qg ลงตึก: ชั้นเจ็ด ไม่ใช้บันไดหนีไฟ แล้วก็ไม่ใช้ลิฟต์]
[เชื่อฟังหน่อยนะคนดี เราอย่ามีชีวิตอยู่ต่อเลย]
[qg: พวกนายเล่นกันไปเถอะ ตัวฉันเองก็ดีเหมือนกัน]
[ไม่ไม่ไม่ พลวัตทางใจที่แท้จริงของ qg: คืนนี้จะจัดการเจ้าผมชมพูนั่นให้ตายคามือเลย]
[ไม่ช้าขนาดนั้นหรอก]
[วินาทีก่อน: ฉันไม่แคร์เลยสักนิด วินาทีต่อมา: ฉันเสแสร้ง]
เฉียนเหล่ยเหล่ยเหมือนเพิ่งชนะสงคราม ได้ใจอย่างยิ่ง เดินเชิดหน้าผ่านหน้าฉินเกอไป พร้อมพาตัวสวี่ซิงเฉินไปด้วย
เขาเลื่อนกระจกรถลง แล้วยิ้มอย่างยั่วเย้า
แม้กระทั่งต่อหน้าฉินเกอ เขายังก้มลงไปคาดเข็มขัดนิรภัยให้สวี่ซิงเฉินอีกด้วย
ชนิดที่ก้มลงไปใกล้ชิดมาก
ประกายในดวงตาของฉินเกอกลายเป็นเยือกเย็นในชั่วพริบตา
เฉียนเหล่ยเหล่ยพอใจแล้ว จึงผิวปากออกมา "ไม่ต้องมารับดวงดาวแล้วนะ ข้าจะรับผิดชอบส่งเขากลับบ้านเอง"
เขาเผยเขี้ยวฟันเสือเล็ก ๆ ออกมา "บ๊ายบาย"
รถสปอร์ตคำราม หวือเดียวก็แล่นออกไปไกลลิบ
สีหน้าของฉินเกอเรียบเฉยลงมาก เขาหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ส่งข้อความไปหลายข้อความในมือถือ
จากนั้นก็เปิดข้อมูลมือถือของสวี่ซิงเฉินขึ้นมาดูตามความเคยชิน
จ้องมองจุดสีแดงที่เคลื่อนห่างออกไปเรื่อย ๆ อยู่นานทีเดียว
ในรถ
สวี่ซิงเฉินก็รู้สึกจนใจอยู่บ้างต่อรูปแบบการเข้ากันระหว่างฉินเกอกับเฉียนเหล่ยเหล่ย
"เจ้าก็รู้นิสัยเขานี่"
เฉียนเหล่ยเหล่ย "เขาเผด็จการเกินไปแล้ว"
"ดวงดาว นายนี่แหละที่ใจอ่อนเกินไป ถึงได้ถูกเขาจับตายอยู่ใต้อุ้งมือ คนแบบนี้สมควรถูกสั่งสอน"