นักเรียนกลุ่มข้างหน้าจงใจเดินช้าลง รอพวกเขา
การปีนเขาเป็นงานที่ต้องใช้แรงกาย
ทั้งสองคนถอดหน้ากากอนามัยออก หลังจากเห็นหน้าตาของทั้งคู่ชัดเจน นักเรียนกลุ่มนั้นก็ยิ่งกระตือรือร้นขึ้น
พวกเขาเดินช้าลงเรื่อย ๆ รักษาความเร็วให้เท่ากัน และหาเรื่องคุยไม่หยุด
ไม่ได้มีจุดประสงค์อะไร แค่ไม่ค่อยได้เจอคนหน้าตาดีแบบพวกเขาสองคน ก็เลยอยากเข้าใกล้สักหน่อยโดยสัญชาตญาณ ได้คุยด้วยสองสามประโยคยังถือว่ากำไรแล้ว
สีหน้าเย็นชาของฉินเกอไม่ได้ทำให้พวกเขาถอยกลับ กลับยิ่งทำให้พวกเขาเข้าใกล้สวี่ซิงเฉินมากขึ้น
มีคนเข้าใกล้สวี่ซิงเฉินแล้วถามเสียงเบา “เพื่อนนายคนนี้ ไม่ค่อยชอบพวกเราเหรอ”
ฉินเกอยื่นมือออกไป ดึงสวี่ซิงเฉินเข้ามา ร่างสูงใหญ่บังสวี่ซิงเฉินไว้มิด
แววตาของฉินเกอไม่ได้เป็นมิตรนัก “มีอะไรจะพูด ถามฉันตรง ๆ ได้เลย”
คนที่ถามยิ้มแหย ๆ
สวี่ซิงเฉินส่ายหน้าราวกับปลอบโยน “เปล่า”
“เขาเป็นคนนิสัยแบบนี้ ไม่ได้เจาะจงพวกนายหรอก”
ต่อหน้าเจ้าตัว คนถามรู้สึกกระอักกระอ่วนจริง ๆ เอามือแตะจมูกตัวเอง แล้วถอยห่างออกไปหน่อย
สำหรับสวี่ซิงเฉิน การปีนเขาเป็นงานหนัก
ตั้งแต่เด็กชีวิตเขาก็ดีอยู่แล้ว พอมาเจอฉินเกอยิ่งแล้วใหญ่ ถูกฉินเกอจัดการเรื่องเล็กใหญ่น้อยรอบตัว
ช่วงที่ถูกตามใจที่สุด ฉินเกอแม้แต่จะให้เขาเดินเกินสองก้าวก็ยังเสียดาย
ยังไม่ถึงหนึ่งในสาม ลมหายใจของสวี่ซิงเฉินก็เริ่มไม่สม่ำเสมอ