ฉินเกอถาม "โทรศัพท์จากใคร"
สวี่ซิงเฉินตอบ "จากบริษัททัวร์"
"ฉันสมัครทัวร์ปีนเขาแบบกลุ่มเล็กไปน่ะ คนเยอะๆ จะได้คึกคักดี แล้วเรายังปิ้งบาร์บีคิวกินบนเขาด้วยกันได้"
ดวงตาฉินเกอแดงก่ำ "จะไปกับคนอื่นงั้นเหรอ นายจะทิ้งฉันเหรอ"
สวี่ซิงเฉิน "...เมื่อกี้ฉันคุยโทรศัพท์ก็บอกแล้วไง แค่เราสองคน"
"เดี๋ยวพวกเขาจะมารับเราไปส่งที่ตีนเขา อุปกรณ์ปีนเขาพวกเขาก็เตรียมไว้ให้แล้ว ชุดปีนเขาเดี๋ยวข้างล่างจะส่งขึ้นมาให้"
สวี่ซิงเฉินยิ้มบางๆ "เมื่อก่อนออกไปเที่ยว นายเป็นคนจัดการทุกอย่าง คราวนี้ฉันจัดการเองบ้าง"
ฉินเกอ "ไม่อยากได้คนอื่น เอาแค่เราสองคน แค่เราสองคนพอ จะไปไหนก็ได้ทั้งนั้น"
ในแววตาฉินเกอมีแววอ้อนวอน เขาสับสนเกินไป ตื่นตระหนกเกินไป
ทุกอย่างกำลังเกินควบคุม แต่สวี่ซิงเฉินกลับแสดงออกจนเขาไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหน
เขาปกติเกินไป ไม่โกรธ ไม่โมโห ไม่อารมณ์เสีย
เขาแค่ กำลังจัดการกิจกรรมที่เขาค่อนข้างตั้งตารออย่างเป็นปกติ
สวี่ซิงเฉินเคาะหัวฉินเกอเบาๆ "คิดอะไรเรื่อยเปื่อยอีกแล้ว"
"นายบอกฉันทั้งวันว่าอย่าคิดเรื่องไร้สาระ แต่ที่จริงคนชอบคิดเรื่องไร้สาระคือนายต่างหาก"
สวี่ซิงเฉิน "ฉันแค่ยังไม่เคยลองว่าปีนเขากับคนเยอะๆ แบบนี้มันเป็นยังไง ก็แค่อยากลองดูเท่านั้น"
เขาเอียงศีรษะนิดๆ "ดูนะ เมื่อก่อนไม่ว่าจะเรื่องอะไร เราก็มีกันแค่สองคนตลอด คราวนี้ได้สนุกครึกครื้นบ้าง"