ฉินเกอไม่เข้าใจ แต่ก็ทำตาม
เสื้อผ้าเปียกโชกแนบติดกับร่างกายไปหมดแล้ว
เขามองดูตัวเองในกระจก พูดไม่ถูกว่ามันประหลาดแค่ไหน ดวงดาวชอบแบบนี้เหรอ?
เขาเปิดประตูเดินออกไป
ก่อนเปิดประตู ฉินเกอเคยสงสัยเอกสารนั้นอยู่บ้าง
หลังจากเปิดประตู เขาเชื่อเอกสารนั้นอย่างสนิทใจ
เขาจับได้ถึงความเปลี่ยนแปลงในแววตาของสวี่ซิงเฉิน
เพียงชั่วพริบตาเดียว
ลมหายใจของสวี่ซิงเฉินแทบจะหยุดนิ่ง
หัวใจของเขาสั่นไหวอย่างควบคุมไม่ได้สองสามครั้ง
เสื้อตัวนั้นหลังจากโดนน้ำก็กลายเป็นโปร่งแสง แนบแน่นอยู่บนผิวหนัง
ผ่านชั้นบางๆ แทบจะมองไม่เห็นนั้น เขาสามารถมองเห็นหยดน้ำที่สั่นสะเทือนยามฉินเกอเดิน
ลมหายใจเริ่มถี่เร็วขึ้น
ความโหยหาเริ่มคืบคลานออกมาจากกระดูกทีละน้อย
สวี่ซิงเฉินใช้เล็บจิกฝ่ามือ พยายามควบคุมเสียง
“นายใส่อะไรมา?”
ฉินเกอยืนอยู่ตรงหน้าสวี่ซิงเฉิน “ชอบไหม ของขวัญให้นาย”
เขาจงใจยืนใกล้มาก ใกล้อีกนิด ปลายจมูกของสวี่ซิงเฉินก็จะแตะหน้าท้องเขาแล้ว
สวี่ซิงเฉินไม่รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไร เขายื่นมือไป ลากผ่านหน้าท้องของเขา เห็นการเกร็งตัวของกล้ามเนื้อนั้นด้วยตาตัวเอง “นายแต่งตัวแบบนี้ เป็นของขวัญให้ฉัน?”
“แน่นอน”
“ชอบไหม?”
สวี่ซิงเฉินพูดคำโกหกไม่ได้แม้แต่คำเดียว
เขาก็ไม่กล้ายอมรับหัวใจตัวเอง
แม้แต่การสัมผัสก็แตะแล้วผละ