ฉินเกอรู้สึกเสียดาย แต่มือก็ยังคงนวดให้สวี่ซิงเฉินอย่างซื่อสัตย์
ตอนที่เขาเคยฝึกว่ายน้ำ จำเป็นต้องนวดคลายกล้ามเนื้อบ่อย ๆ ทั้งเขาและสวี่ซิงเฉินต่างก็เคยเรียนมาโดยเฉพาะ
ฝีมือนวดของฉินเกอใช้ได้ สวี่ซิงเฉินนอนพาดอยู่ริมสระน้ำพุร้อน แทบจะหลับ
ฉินเกอไม่ยอมแพ้ ขยับเข้าไปใกล้เขาอีกครั้ง กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงยั่วยวน
“แขกไม่ต้องการจริง ๆ เหรอครับ ผมให้ฟรีได้นะ”
“ผมสะอาดมากเลยนะครับ”
สวี่ซิงเฉินก็ไม่คิดเหมือนกันว่า ฉินเกอจะเล่นตามบทต่อไปอีก เขาเลยเล่นตามน้ำ
เสียงของสวี่ซิงเฉินฟังดูขี้เกียจ “ไม่เอา ทำงานของนายให้ดี ๆ ไป ไม่งั้นฉันจะร้องเรียนนาย ทำให้นายตกงาน”
เสียงของฉินเกอยิ่งฟังดูน่าสงสารขึ้นไปอีก “ผมจะทำงานให้ดีครับ แขกอย่าร้องเรียนผมเลยนะครับ ครอบครัวของผมทั้งครอบครัวต้องพึ่งพาผมหาเงินทำงานเลี้ยงดู”
สวี่ซิงเฉินเริ่มสนใจนิดหน่อย “นายยังมีครอบครัวอีกเหรอ”
“ครับ ยังมีน้องชายที่เลี้ยงดูมาด้วยมือคนหนึ่ง เขาเรียนเก่งมาก กำลังเรียนหนังสืออยู่ เขาเป็นคนที่ฉลาดที่สุดในที่นี้ของเรา สวยงามเหมือนดวงดาวบนฟ้าเลยครับ”
ฉินเกอพูดไม่หยุด ต่อหน้าสวี่ซิงเฉิน ชม “น้องชาย” คนนี้เสียจนเกินเลย คำพูดดี ๆ ทั้งหมดถูกเขาใส่ให้กับสวี่ซิงเฉิน
เลิศล้ำราวกับอยู่บนสวรรค์ไม่มีในโลกมนุษย์
แม้แต่ปลายเท้าของสวี่ซิงเฉินยังอดไม่ได้ที่จะขดตัวเกาพื้นสระ
“พอแล้ว ๆ ฉันอยากเงียบหน่อย อย่าพูดอีกเลย”
น้ำพุร้อนช่างสบายเหลือเกิน ฝีมือของฉินเกอก็ไม่เลว สวี่ซิงเฉินที่นอนหลับไม่ค่อยสนิทมานาน สติค่อย ๆ เลือนหายไป