ไม่อย่างนั้น... ลองอีกครั้งดีไหม
เกิดเป็นครั้งนี้จะว่ายเป็นขึ้นมาจริง ๆ
ฉินเกอ คนที่เข้าใจสวี่ซิงเฉินดีที่สุด มองออกในทันทีว่าเขาใจหวั่นไหวแล้ว
เขายื่นมือออกไปในสระ "กระโดดลงมาเถอะ ฉันจะอุ้มนายไว้"
"ครั้งนี้ถ้านายว่ายไม่เป็น ฉันคือหมา"
ฉินเกอไม่เชื่อว่ามันจะเป็นไปไม่ได้จริง ๆ
สวี่ซิงเฉินไม่ได้กระโดดใส่อ้อมแขนเขา แต่ไถลตัวลงน้ำจากข้าง ๆ
ตรงนี้คือเขตน้ำตื้น น้ำตื้นมาก แค่ระดับอกของเขาเท่านั้น
พอลงน้ำปุ๊บ เขาก็เริ่มตื่นตระหนกขึ้นมา
เขาสงสัยมาตลอดว่าชาติที่แล้วเขาคงจมน้ำตาย ถึงได้กลัวน้ำขนาดนี้
ระลอกน้ำกระเพื่อมเบา ๆ เหมือนจะพาให้ลอยขึ้น หรือไม่ก็จมลง
เขารีบยื่นมือไปคว้าฉินเกอ แต่น้ำลื่นเกินไป ครั้งแรกจับไม่มั่น จึงต้องใช้ทั้งสองมือโอบกอดฉินเกอไว้แน่น
ใบหน้าเล็กของสวี่ซิงเฉินซีดลงเล็กน้อย "ฉันคิดแล้ว การฝืนมันไม่มีผลดี ว่ายน้ำอะไรน่ะ เอาไว้ก่อนเถอะ"
เขาอยากจะปีนขึ้นฝั่ง
ฉินเกอกลับเอื้อมแขนโอบเอวเขาไว้ "จะหนีไปไหน ไหน ๆ ก็มาแล้ว ลองดูก่อน"
ฉินเกอช่างคลั่งรักกีฬาว่ายน้ำขึ้นมาทันใด
หอมนุ่มลื่นดั่งสวี่ซิงเฉินเอาแต่ซุกตัวเข้ามาในอ้อมกอดเขา
บนโลกนี้จะมีกีฬาอะไรที่สนุกไปกว่านี้อีกไหม เล่นสนุก รักเลย หวังว่าจะได้เล่นทุกวัน
แต่ความตั้งใจที่จะสอนสวี่ซิงเฉินว่ายน้ำนั้นเป็นของจริง ว่ายน้ำเป็น ก็มีทักษะเอาตัวรอดเพิ่มขึ้นอีกหนึ่ง