ฉินเกอเช็ดไปเช็ดมา ก้มลงดมเส้นผมและลำคอของสวี่ซิงเฉิน
“แชมพูกับสบู่ที่นี่กลิ่นไม่ดีเท่าที่บ้านเลย”
ของที่บ้านพวกเขาเลือกด้วยกันทั้งนั้น หลังอาบน้ำเสร็จทั้งเขาและสวี่ซิงเฉินก็จะมีกลิ่นเหมือนกัน
ถึงจะใช้ของเหมือนกัน แต่กลิ่นตัวของสวี่ซิงเฉินก็ยังหอมกว่าเขา
สวี่ซิงเฉินก้มลงดม “ก็โอเคนะ”
ฉินเกอเช็ดตัวให้สวี่ซิงเฉินจนหมาด แล้วค่อยใช้ไดร์เป่าให้แห้งทีละนิด
เส้นผมนุ่มสลวยลอดผ่านอุ้งมือเขา
ดวงดาวที่ก้มศีรษะให้เขาเป่าผมอย่างว่าง่ายก็แสนดีเหลือเกิน มองยังไงก็น่ารัก
พอเป่าจนเกือบแห้งดีแล้ว ฉินเกอจึงยัดเสื้อเชิ้ตของตัวเองใส่มือสวี่ซิงเฉิน
“ชุดนอนของนายยกให้ฉันแล้ว ตาต่อตาฟันต่อฟัน เสื้อผ้าของฉันก็ให้นายแล้วกัน”
“คืนนี้นายใส่เสื้อผ้าฉันนอนได้นะ”
ฉินเกอรอไม่ได้แม้แต่น้อย “หรือเปลี่ยนเลยตอนนี้เลย เสื้อคลุมของโรงแรมไม่รู้ว่าสะอาดหรือเปล่า ใส่ของฉันเถอะ”
เขาลืมตาพูดตาไม่กระพริบ
โรงแรมออนเซ็นที่เพิ่งเปิดใหม่นี่นา ทุกอย่างเป็นของใหม่หมด แถมโรงแรมของตระกูลหลียังเดินสายหรูเสมอ คุณภาพรับประกันได้
สวี่ซิงเฉินไม่ตามน้ำมั่วกับฉินเกอในเรื่องนี้ เขาเงียบไปครู่หนึ่ง “ฉันเอาชุดนอนมาด้วย”
“ไม่เหมือนกัน นายเอาชุดนอนที่ใส่มาตั้งหลายปีให้ฉันแล้ว ฉันต้องเตรียมอันใหม่ให้นายสิ”