เพื่อนกลายเป็นคนรักนั้นง่ายดาย แต่คนรักถอยกลับไปเป็นเพื่อน ยากยิ่งกว่าปีนสวรรค์
เขาและหลีโจวไป๋ ความสัมพันธ์กำลังตกอยู่ในวิกฤต
เขาถึงขั้นที่เคยเอ่ยปากขอเลิก ในยามที่อารมณ์พลุ่งพล่าน
แต่เขาไม่รู้เลยว่า ถ้าเลิกกันจริง ๆ เขากับหลีโจวไป๋จะจัดการยังไงต่อไป?
ความรู้สึกที่สั่งสมมาหลายปีขนาดนั้น
มิตรภาพที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก
จะเอายังไงดี? ไม่พบหน้ากันไปจนวันตายเลยงั้นหรือ?
เขาจะทำยังไงดี? เขาไม่มีทางทำได้หรอก
อยู่ด้วยกันต่อไปดีไหม? แต่ว่าตอนนี้ทั้งคู่ ต่างก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยล้า
เดินหน้าต่อก็ไม่ได้ ถอยหลังกลับก็ไม่ถูก
ความรักของเขากับหลีโจวไป๋ ติดอยู่ในทางตัน
ดูเหมือนจะเป็นเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่พอรวมกันเข้า ก็กลายเป็นเรื่องใหญ่
ทั้งเขาและหลีโจวไป๋ต่างไม่ยอมให้จบสิ้น ทะเลาะกันได้ไม่กี่วัน ก็ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เสแสร้งว่าโลกยังสดใส แล้วกลับมาอยู่ด้วยกันต่อ
รอยร้าวไม่มีวันหายไปเพราะการแสร้งทำ มิหนำซ้ำจะยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
ทั้งเขาและหลีโจวไป๋ไม่รู้เลยว่าควรเดินต่อไปอย่างไร
สิ่งที่เฉียนเหล่ยเหล่ยพูดมา ก็เป็นเรื่องที่สวี่ซิงเฉินหวาดกลัวเช่นกัน
ดังนั้นก่อนหน้านี้ เขาจึงเก็บซ่อนความรักที่แอบมีไว้อย่างดี ไม่ให้ฉินเกอได้รู้แม้แต่น้อย
เขายอมที่จะอยู่ข้างกายฉินเกอไปตลอดชีวิต ในฐานะเพื่อน ดีกว่าต้องลงเอยด้วยการไม่มีวันได้พบหน้ากันอีก
ความแปรปรวนของความรักนั้นใหญ่หลวงนัก รักและชังต่างก็แรงกล้าเกินไป ไม่มีพื้นที่ว่างตรงกลางให้ยืน เมื่อได้เห็นภาพที่คนรักมอบความรักทั้งหมดให้อย่างสุดหัวใจแล้ว ก็จะทนกับข้อบกพร่องหรือความผิดพลาดใด ๆ ไม่ได้อีกต่อไป
จะเป็นคู่รัก หรือไม่ก็ต้องเป็นศัตรูหรือคนแปลกหน้า
เพราะอาการป่วยของฉินเกอ เมื่อสวี่ซิงเฉินเปิดเผยตัวตนแล้ว การแตกหักระหว่างพวกเขาก็จะสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น
ดวงตาของสวี่ซิงเฉินหม่นลงเล็กน้อย
สวี่ซิงเฉินจับมือของเฉียนเหล่ยเหล่ยไว้ “คุณกับหลีโจวไป๋ต้องคุยกันให้ดี ๆ แล้วล่ะ”
“พูดถึงสิ่งที่คุณใส่ใจ พูดถึงสถานการณ์ของคุณ พูดถึง… ความรักของคุณ”