“รู้ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป”
น้ำเสียงของฉินเกอเย็นชากว่าปกติ
“กลางป่าเขา ไม่มีใครผ่านมาทางนี้”
“ที่นี่ไม่มีกล้องวงจรปิด”
มือของฉินเกอลูบไล้ลงมาบนไหปลาร้าของสวี่ซิงเฉิน “หมายความว่า ไม่ว่าฉันจะทำอะไรที่นี่ ก็ไม่มีใครรู้”
“ณ ที่แห่งนี้ ฉีกเสื้อผ้าของนาย กัดทั่วทั้งร่างนาย ให้นายดูกับตาว่า ฉันจะ**นายยังไง”
รูม่านตาของสวี่ซิงเฉินหดตัววูบ ลมหายใจพลันร้อนผ่าวขึ้นในชั่วขณะ
เขาเริ่มดิ้นรนเล็กน้อย
“นายหนีไม่พ้นหรอก”
“นายจะถูกฉัน*ตายที่นี่”
“ไม่มีใครมาช่วยนาย”
“ฉันจะถ่ายรูปนายให้งดงามที่สุด เก็บไว้ชื่นชมทุกค่ำคืน”
“ทุกรูปโฉมของนาย ฉันจะสะสมไว้”
ฉินเกอพูดพลางปลดกระดุมเม็ดสุดท้ายของสวี่ซิงเฉินออก
“ขังนายไว้ในที่ที่ไม่มีใครรู้ ทำให้นายกลายเป็นของฉันคนเดียว”
“ไม่มีใครรู้ว่านายมีตัวตนอยู่ ในโลกของนาย มีแค่ฉัน”
“ดวงดาว นายนี่ดื้อจริงๆ”
ฉินเกอกัดลงบนไหปลาร้าของสวี่ซิงเฉินอย่างแรงอีกครั้ง
อกของสวี่ซิงเฉินกระเพื่อมรุนแรง ดวงตาแดงก่ำ
ร่างของเขาสั่นน้อยๆ ฟันกัดริมฝีปากล่างแน่น
น้ำเสียงของเขาเจืออาการสั่นพร่า “ฉินเกอ!”
ณ จุดที่สัมผัส ความปรารถนาลุกโชนดุจไฟป่า ลามทุ่งมอดไหม้ทั่วผืนในพริบตา
เขารู้สึกว่าร่างกายยิ่งผิดแปลกไปเรื่อยๆ
ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เขาจะเผยธาตุแท้
เขา…
ไม่รู้ตัวว่าเมื่อไหร่มาอยู่เบาะหลัง