“ตู้ม!”
ฉินซือหย่วนกระเด็นลอยออกไป กระแทกเข้ากับกำแพง
มุมปากมีเลือดไหลซึม
แว่นบนใบหน้าก็บิดเบี้ยว เขากลับหัวเราะเบา ๆ “ถูกสะกิดใจล่ะสิ ถึงได้โกรธจนลนลาน?”
“ตอนนี้เขาหน้าตาดีจริง ๆ สมแล้วที่เป็นสายเลือดข้า รสนิยมก็เหมือนกันหมด”
ดวงตาของฉินเกอเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานในพริบตา เขาจ้องเขม็งไปที่ดวงดาว
ของสกปรกอย่างนั้น จ้องมองดวงดาวอยู่!
ตายซะ!
ตายซะ!!!
ตายซะ!!!!
ของน่ารังเกียจ ที่ควรตายไปตั้งนานแล้ว ทำไมมันยังมีชีวิตอยู่?
“กรี๊ด! ใครก็ได้มาช่วยที!”
“คุณฉินน้อย ปล่อยมือก่อนครับ”
“รีบมาตามคนเร็ว! ช่วยด้วย!”
……
ฉินเกอไม่สนใจฝูงชนที่ชุลมุนวุ่นวาย เขาแค่อยากเจอสวี่ซิงเฉิน รีบ ๆ เจอสวี่ซิงเฉิน
เขาขับรถ กลับมาที่โรงเรียนด้วยความเร็วสูงสุด
เขาลืมไปแล้วว่าสวี่ซิงเฉินไปห้องแล็บ
ห้องแล็บห้ามพกมือถือ เขาเข้าไปไม่ได้ ติดต่อสวี่ซิงเฉินก็ไม่ได้
ความกังวลแทบจะท่วมท้นเขา
เขาใช้แรงทั้งหมดที่มีถึงไม่ได้พุ่งเข้าไปในห้องแล็บรบกวนสวี่ซิงเฉิน
การทดลองนี้สำคัญมาก ดวงดาวกับคนอื่นทุ่มเทมานาน เขาทำลายไม่ได้
เขาแค่คิดถึงดวงดาวมากเกินไป อยากเจอเขาเป็นคนแรก
ทางด้านสวี่ซิงเฉิน คึกคักสุด ๆ
อาจารย์ที่ปรึกษาของพวกเขาเป็นคนชอบรับลูกศิษย์ สวี่ซิงเฉินอายุน้อยที่สุด ข้างบนเขามีพี่ชายพี่สาวร่วมสายวิชากว่ายี่สิบคน
การทดลองนี้พวกเขาช่วยกันเฝ้ามาเกือบปีแล้ว ตอนนี้จึงมีความคืบหน้า