ฉินเกอใช้มือข้างที่ไม่บาดเจ็บโอบรั้งสวี่ซิงเฉินไว้แน่น จงใจกระซิบยั่วยวนข้างหู
“ดวงดาว นายยังมีโอกาสอีกครั้งสุดท้าย”
“ถ้านายเลือกเดินจากไป ฉันจะไม่ขวางนายอีก”
โกหกทั้งเพ ในวินาทีที่สวี่ซิงเฉินหันกลับมามอง เขาก็ไม่มีวันหนีพ้นอีกแล้ว
เขาไม่ต้องการพี่น้องที่ห่างเหินอีกต่อไป เขาต้องการความใกล้ชิดสนิทแนบแน่นตลอดกาล
แม้ราคาที่ต้องจ่ายคือชีวิตของตัวเอง
ขอเพียงทำให้ดวงดาวจดจำเขาไปชั่วกัปชั่วกัลป์ นั่นก็มีความหมายเพียงพอแล้ว
“หุบปาก เอากล่องยามาให้ฉัน”
สวี่ซิงเฉินรู้สึกแย่มาก ไอร้อนที่เพิ่งกดลงไปได้เล็กน้อยเริ่มปะทุขึ้นมาอีกครั้ง แถมฉินเกอยังพูดจาไร้สาระยืดยาวอยู่ข้างหู
เขาใกล้จะควบคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว ต้องจัดการฉินเกอให้เสร็จโดยเร็วที่สุด
สวี่ซิงเฉินมองดูบาดแผลของอีกฝ่าย มันลึกมาก ฉินเกอลงมือโดยไม่ปรานีเลยสักนิด
เขาทายาให้ฉินเกอ แล้วพันด้วยผ้าพันแผลจนเรียบร้อย
ในใจของสวี่ซิงเฉินพลันหวาดผวาขึ้นมาอีกครั้ง ถ้าหากเขากลับมาไม่ทันเวลา...
ถ้าหากเขาไม่รู้ตัวถึงความผิดปกติของฉินเกอ...
อีกฝ่ายคงสิ้นใจไปแล้วจริง ๆ
โลกใบนี้คงไม่มีคนที่ชื่อฉินเกออีกต่อไปแล้วจริง ๆ
เปลือกตาของสวี่ซิงเฉินหย่อนลง จ้องมองบาดแผลของฉินเกอ
อยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ถอนหายใจอย่างหมดแรง
ต่อให้ฉินเกอรับปากดีแค่ไหน เขาก็ไม่มีทางทะนุถนอมร่างกายตัวเองอยู่ดี
ครั้งแล้วครั้งเล่า
ในใจของสวี่ซิงเฉินเต็มไปด้วยความรู้สึกสิ้นหวังอย่างลึกล้ำ
เขารู้ดีตั้งแต่นานมาแล้ว ครั้งที่เขากับฉินเกอถูกลักพาตัว ฉินเกอก็ไม่เคยใยดีความปลอดภัยของตัวเองเลยแม้แต่น้อยเพื่อช่วยเขาออกมา