สวี่ซิงเฉินป้อนรหัสประตูด้วยมือที่สั่นเทา
เขาเปิดประตูเข้าไป ในห้องนั่งเล่นไม่มีร่องรอยของฉินเกออีกแล้ว
เขารีบค้นหาฉินเกออย่างร้อนใจ
“ฉินเกอ?!”
“ท่านพี่ ท่านอยู่ไหน?”
กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ลอยมาในอากาศ ทำให้ลางสังหรณ์ร้ายของสวี่ซิงเฉินเริ่มทวีขึ้น
“ท่านพี่?”
เขาเดินตามกลิ่นคาวเลือดไป เปิดประตูหลายบาน เดินโซซัดโซเซเข้าไปในห้องน้ำ
สิ่งที่เห็นตรงหน้าทำให้สวี่ซิงเฉินแทบหยุดหายใจ
ฉินเกอนอนอยู่ในอ่างอาบน้ำ เลือดสีแดงฉานย้อมอ่างทั้งใบ
รูม่านตาของเขาหดเกร็ง เขาวิ่งไปข้างอ่างอาบน้ำ ยื่นมือไปกดปากแผลของฉินเกอ
“ฉินเกอ! ฉินเกอ!”
“ท่านพี่!”
ความหวาดกลัวถาโถมท่วมท้น ความกลัวที่กำลังจะสูญเสียฉินเกอ ทำให้สมองของสวี่ซิงเฉินว่างเปล่าโดยสิ้นเชิง นึกอะไรไม่ออกเลย
เขาสัมผัสได้ถึงชีพจรเบาบางใต้ปลายนิ้ว จึงเริ่มได้สติ ใช้เสื้อผ้ารัดแผลของฉินเกอไว้ แล้วพาเขาออกจากอ่างอาบน้ำ
ฉินเกอหนักมาก
สวี่ซิงเฉินเกือบล้มหลายครั้ง
เขาพูดกับฉินเกอไม่หยุด เรียกชื่อฉินเกอซ้ำ ๆ
ร่างของฉินเกอเย็นเฉียบ ใบหน้าซีดขาว ไร้ซึ่งชีวิตชีวา
สวี่ซิงเฉินห้ามเลือดให้เขา แล้วเริ่มหาโทรศัพท์มือถือของฉินเกอ อยากโทรหาโรงพยาบาล ให้ทางโรงพยาบาลส่งคนมา
เขาหาโทรศัพท์ไม่เจอ
และไม่กล้าทิ้งฉินเกอไว้ตามลำพัง
สวี่ซิงเฉินไม่เคยตื่นตระหนกถึงเพียงนี้มาก่อน ถึงแม้ตอนฉินเกอบอกให้เขาไป ในสมองเขามีแต่ความว่างเปล่าและสับสน แต่ไม่ถึงขั้นเหมือนตอนนี้