ฉินเกอหลับไปเกือบสองชั่วโมง
เมื่อลืมตาขึ้น เขาไม่เห็นสวี่ซิงเฉิน สิ่งที่กอดอยู่ก็กลายเป็นหมอน
เขาสะดุ้งตื่นเต็มที่ ลุกพรวดขึ้น
สวี่ซิงเฉินไม่ได้จากไปไหน
นั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาไม่ไกลนัก
เขาพลิกหน้าหนังสืออย่างเนิบนาบ “ในครัวมีโจ๊กตับหมูอุ่นๆ ไว้ ไปกินก่อนนะ”
ฉินเกอไม่ชอบตับหมู แถมยังไม่ชอบกินโจ๊กด้วย
แต่สำหรับคำพูดของสวี่ซิงเฉิน เขาไม่เคยมีข้อโต้แย้งใดๆ เลย
เขาตอบ “อ้อ”
เดินไปที่ครัว ยกชามโจ๊กขึ้นมา แล้วกรอกลงคออึกอึก
รีบกลับมาที่ห้องด้วยความเร็วสูงสุด เบียดตัวนั่งบนโซฟาตัวเดียวกับสวี่ซิงเฉิน
สวี่ซิงเฉินอ่านยังไม่ทันจบหน้า “? กินเสร็จแล้วเหรอ”
ที่เขาสั่ง เป็นชามใหญ่นะ?
“ใช่สิ ตรวจดูก็ได้”
ฉินเกอจับมือสวี่ซิงเฉินวางลงบนท้องของเขา
ตอนแรกตั้งใจแค่อยากให้สวี่ซิงเฉินได้สัมผัสว่าเขากินอิ่มจริงแล้ว แต่การกระทำนี้กลับไปแตะรหัสเบื้องลึกของเขา
เขาร่างกายเกร็งแน่นโดยอัตโนมัติ เผยให้เห็นหน้าท้องแปดช่องเป็นลอน
สวี่ซิงเฉินพูดไม่ออกเลย ดึงมือกลับ
ทั้งสองเริ่มคุยกันเรื่อยเปื่อย
ถึงเรื่องการทดลองของสวี่ซิงเฉินช่วงนี้
สิ่งที่ฉินเกอฟังไม่เข้าใจส่วนใหญ่ก็ไม่เป็นอุปสรรคในการมอบคุณค่าทางอารมณ์
เอ่ยปากชมไม่ขาด
แล้วยังถามอย่างไม่ถือตัว เรื่องใดๆ เกี่ยวกับสวี่ซิงเฉินเขาล้วนอยากรู้ให้ชัดเจน แม้จะไม่ใช่เรื่องในสายที่เขาถนัด