สวี่ซิงเฉินไม่สนใจเขา เปิดไฟในห้องทันที
กลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ในห้องทำให้เขารู้สึกไม่ดีอย่างมาก
สิ่งที่เห็นตรงหน้าทำให้รูม่านตาของเขาสั่นไหวเล็กน้อย
ฉินเกอนั่งพิงมุมกำแพง เสื้อผ้ายับยู่ยี่ บนแผลตรงมือที่พันผ้าพันแผลไว้ไม่รู้ถูกอะไรฉีกกระชากจนหลุด
เลือดสด ๆ ไหลนองเต็มพื้น
ซีดเซียว
อ่อนแรง
มีเพียงดวงตาคู่นั้นที่จ้องมองสวี่ซิงเฉินอย่างดื้อรั้น
"ไม่ใช่ไม่เอาแล้วใช่ไหม? จะกลับมาทำไม?"
"ฉินเกอ"
คราวนี้สวี่ซิงเฉินโกรธจริง ๆ
เขาแค่จากไปไม่กี่วัน ฉินเกอก็ทำตัวเองให้อยู่ในสภาพนี้
เขาจริง ๆ...
ใบหน้าทั้งหมดของสวี่ซิงเฉินเย็นชาจนน่ากลัว
หาชุดปฐมพยาบาลมา แล้วฆ่าเชื้อ ใส่ยา พันแผลให้ฉินเกอ
ฉินเกออยากจะชักมือกลับ "ไม่ต้องมายุ่ง"
ยังไงซะเขาก็ไม่ต้องการเขาแล้ว จะผลักไสเขา
แล้วจะสนใจว่าเขาเป็นตายยังไงทำไม?
สวี่ซิงเฉินตบไปที่แขนของเขาหนึ่งที น้ำเสียงเย็นชาจนน่ากลัว "อยู่นิ่ง ๆ"
พอจัดการแผลของฉินเกอเสร็จ สวี่ซิงเฉินก็ดึงตัวเขามานั่งที่โซฟาข้าง ๆ ส่วนตัวเขากลับไปนั่งตรงข้ามกับฉินเกอ
"ว่าไง นายอยากทำอะไรกันแน่?"
ฉินเกอหัวเราะเยาะหนึ่งที "ฉันอยากทำอะไร? ประโยคนี้ฉันก็อยากถามนายเหมือนกัน"
"ปฏิเสธการเข้าใกล้ของฉัน ดึงระยะห่างระหว่างเรา ใช้ข้ออ้างปฏิเสธที่จะเจอฉัน หรือแม้กระทั่ง..."
โกหกหลอกเขา
ถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่รู้ว่าวันนั้นสวี่ซิงเฉินแอบไปเจอใคร ถึงกับยอมโกหกหลอกเขา