กินข้าวเสร็จ สวี่ซิงเฉินก็เช็ดมุมปาก
"วันนี้ฉันจะพัก"
ฉินเกอทำหน้าเจ็บปวด "นายเพิ่งพักไปไม่ใช่เหรอ จะพักอีกแล้ว? ฉันทำอะไรไม่ดีตรงไหน ถึงทำให้นายไม่พอใจ?"
"ฉันจะปรับปรุง"
"คืนนี้มัดมือมัดเท้าฉันไว้ดีไหม?"
สวี่ซิงเฉิน "คราวก่อนที่พัก ก็เดือนที่แล้วนั่นแหละ"
สวี่ซิงเฉินสงสัยจริง ๆ ว่าฉินเกอมีอาการผิดปกติทางจิต และคิดจะหาโอกาสพาเขาไปรักษาสักวัน
ฉินเกอเจ็บปวดเล็กน้อย "นายรังเกียจฉันใช่ไหม ถึงได้เอาข้ออ้างเรื่องพักผ่อนมาบอก"
"รู้แล้วล่ะ ผู้ชายก็เปลี่ยนใจง่าย พอได้มาแล้วก็ไม่เห็นค่า"
"ก่อนหน้านี้พูดกันดี ๆ ว่า—"
ยังไม่ทันพูดจบ ฉินเกอก็นึกขึ้นได้ทันใด "ไม่ใช่สิ นายไม่เคยพูดหวาน ๆ กับฉันเลยสักครั้ง ตั้งแต่แรกนายก็หลอกเอาหัวใจฉันแล้ว"
"ฉันตามนายมาตั้งแต่เด็ก ไร้ชื่อเสียงเรียงนาม แล้วก็จากบ้านเกิดมาอยู่ที่นี่ ที่นี่ไม่มีใครคุ้นเคยเลยสักคน"
สวี่ซิงเฉิน "......"
"ลูกไม้นี่ใช้ไม่ได้ผลแล้ว"
สวี่ซิงเฉินลุกขึ้นอย่างเย็นชา ไม่สนใจการแสดงของฉินเกออีก ฉินเกอน่ะเล่นละครเก่งที่สุดแล้ว
หลังจากมาที่นี่ ฉินเกอก็ปลดล็อกคาแรกเตอร์ใหม่ และก็หยุดไม่อยู่ ฝีมือการแสดงยิ่งแนบเนียนขึ้นทุกวัน
ตัวโตเบ้อเริ่มเท้อ กลับอยากเล่นบทแบบนี้ สวี่ซิงเฉินก็ไม่รู้ว่าฉินเกอคิดอะไรอยู่
ฉินเกอที่เดิมทำท่าทางน้อยใจในดวงตา บอกว่าหยุดก็หยุด