บนเครื่องบิน สวี่ซิงเฉินมองฉินเกออยู่หลายครั้ง ไม่ได้พูดอะไร แค่ขยับเข้าไปใกล้เขา ชิดแนบชิด
ฉินเกอฉวยโอกาสดึงสวี่ซิงเฉินเข้ามากอด ซุกแล้วซุกอีก
สวี่ซิงเฉินลูบหัวเขาเบา ๆ
เครื่องบินลงจอดปุ๊บ พวกเขาก็ไปโรงพยาบาลทันที
ในโรงพยาบาลไม่เห็นฉินซือหย่วน มีเพียงอวิ๋นฉือคอยเฝ้าอยู่
ฉินเป่ยนอนอยู่บนเตียง มีท่อระโยงระยางเต็มตัวไปหมด
เครื่องวัดคลื่นไฟฟ้าหัวใจส่งเสียงติ๊ด ๆ
เหมือนได้ยินเสียงคนเข้ามา
เขาพยายามลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก เห็นฉินเกอและสวี่ซิงเฉิน
เขายกมือขึ้น กวักมือเรียกทั้งสอง
สวี่ซิงเฉินไม่ได้เจอฉินเป่ยมานานมาก ครั้งก่อนเจอเขายังดูแข็งแรงดี ตอนนี้นอนหมดสภาพอยู่บนเตียงเหมือนตะเกียงน้ำมันหมดไส้ ราวกับต้นไม้ใหญ่ที่ถูกสูบพลังชีวิตออกไปจนหมดสิ้น
"พวกเจ้ามาแล้วสินะ"
ประโยคนี้เหมือนใช้แรงทั้งหมดที่มี มือก็ตกลงไปอีก
สวี่ซิงเฉินกับฉินเป่ยก็ไม่ได้สนิทสนมกันนัก ภาพจำที่เจอกันไม่กี่ครั้งก็คือชายชราใจดีคนหนึ่ง และยังดูออกว่าเขาทำดีกับฉินเกอมาก
แต่เรื่องบางเรื่องเกิดขึ้นแล้วก็คือเกิดขึ้นแล้ว ไม่ว่าจะทำอะไรก็เปลี่ยนแปลงไม่ได้
อวิ๋นฉือส่งสายตาให้สวี่ซิงเฉิน แล้วปล่อยให้ห้องผู้ป่วยเป็นพื้นที่ของฉินเกอกับฉินเป่ย
คนใกล้ตายแล้ว อวิ๋นฉือก็ไม่อยากคิดเล็กคิดน้อยกับเขาในเวลานี้
อวิ๋นฉือยืนอยู่ที่ทางเดิน มองสำรวจสวี่ซิงเฉินอย่างละเอียด
สวี่ซิงเฉินอึดอัดเล็กน้อย พยายามนึกว่าตัวเองคงไม่มีร่องรอยอะไรหลงเหลืออยู่ใช่ไหม?