ฉินเกอจำไม่ได้เลยสักนิด อวิ๋นฉือเคยเล่าให้ฟังบ้าง แต่ฉินเกอมักคิดว่าอวิ๋นฉือมั่วขึ้นมาเองมาตลอด
เขาแย่งอัลบั้มรูปคืนจากมือสวี่ซิงเฉิน ไม่ยอมรับประวัติศาสตร์อันมืดมนของตัวเอง
สวี่ซิงเฉินหันมามองเขาด้วยแววตาสนุกสนาน “ดูไม่ออกเลยนะว่าเมื่อก่อนนายจะขี้แยขนาดนี้”
ฉินเกอ “พวกเขาจงใจถ่ายตอนฉันร้องไห้ แม่ทำให้ฉันร้องแล้วพวกเขาก็ถ่ายรูป”
“ไม่เชื่อ ฉันจะถามคุณอา”
ฉินเกอพุ่งไปแย่งมือถือของสวี่ซิงเฉิน
สวี่ซิงเฉินไม่ยอมให้
ทั้งสองเบียดเสียดกันไปมาจนแทบหลอมเป็นหนึ่ง
สบตากัน ดวงตาของทั้งคู่สะท้อนภาพของอีกฝ่ายเต็มดวงตา
หัวใจของฉินเกอเต้นระรัวหนึ่งจังหวะ
สวี่ซิงเฉินเงยหน้าขึ้นจูบฉินเกอเบาๆ “อย่าเศร้าไปเลย ฉันจะอยู่เคียงข้างนาย”
ฉินเกอกอดสวี่ซิงเฉินแน่นขึ้น
“ตอนเด็กๆ เขาดีกับฉันมากจริงๆ นะ”
“นานมาแล้ว ตอนนั้นพวกเขางานยุ่งกันมาก ก็เลยส่งฉันมาอยู่บ้านหลังเก่าช่วงหนึ่ง”
สวี่ซิงเฉินซบอยู่กับฉินเกอ ฟังเขาเล่าถึงอดีตที่ตนไม่มีวันได้มีส่วนร่วม
……
สวี่ซิงเฉินกับฉินเกอลาหยุดหนึ่งสัปดาห์
งานศพเพิ่งเสร็จสิ้น ทั้งสองยังไม่อยากไปต่างประเทศเร็วเกินไป จึงตัดสินใจเที่ยวในประเทศอีกสองวันก่อนค่อยออกเดินทาง
อวิ๋นฉืออิจฉาจนตาแดงก่ำ
หลังจากฉินเกอไปต่างประเทศแล้ว งานทุกอย่างยกเว้นบางส่วนที่จัดการออนไลน์ได้ ที่เหลือล้วนตกเป็นของอวิ๋นฉือทั้งหมด
เดิมทีอวิ๋นฉือก็มีงานล้นมืออยู่แล้ว ตอนนี้ต้องเพิ่มภาระอีก เธอยุ่งเสียจนงานศพจบปุ๊บก็รีบไปทำงานล่วงเวลาทันที