ฉินเกอพาสวี่ซิงเฉินไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง แม้แต่สวี่ซิงเฉินเองก็ไม่เคยไป
ฉินเกอที่เงียบงัน ยิ่งกว่าตอนเขาเงียบเอง ยังให้ความรู้สึกน่ากลัวกว่า
สภาพของฉินเกอตอนนี้ เรียกว่าปกติไม่ได้เลยจริงๆ
เหมือนภูเขาไฟที่ถูกกดทับจนถึงขีดสุด
สวี่ซิงเฉินพยายามผ่อนคลายบรรยากาศ "นายออกมาได้ยังไง แล้วแผลบนตัวเป็นไงบ้าง"
ฉินเกอไม่พูดอะไร พาเขาเข้าไปในห้อง
เขาเริ่มเก็บข้าวของ หยิบกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ ยัดของเข้าไปข้างใน
"ฉินเกอ! นี่นายจะทำอะไรอีก"
สวี่ซิงเฉินยื่นมือไปห้ามเขา
ตอนนั้นเองถึงได้สังเกตเห็นว่า ผ้าพันแผลที่มือของฉินเกอมีเลือดซึมออกมาอีกแล้ว
เมื่อผนวกกับสถานการณ์ตอนนี้ของฉินเกอ
"นายแอบหนีออกมาเหรอ คุณอากับคนอื่นๆ ล่ะ พวกเขารู้ไหมว่านายมาที่นี่"
"แผลของนายแตกอีกแล้ว ที่นี่มียาไหม"
ฉินเกอจ้องสวี่ซิงเฉินเขม็ง น้ำเสียงแหบพร่าอย่างรุนแรง
"เราไปกันเถอะ ดวงดาว เราไปกันเถอะ"
"ไม่ว่าจะไปที่ไหนก็ได้ ฉันจะจัดการทุกอย่างเอง"
"ฉันไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น ฉันต้องการแค่นาย"
"อย่าโหดร้ายขนาดนี้เลย ดวงดาว"
"ฉันทนไม่ได้หรอก"
เขาไม่มีทางรับได้เลยที่จะต้องแยกจากสวี่ซิงเฉิน
ในแววตาของสวี่ซิงเฉินมีความกังวลวาบผ่าน "จัดการแผลที่มือนายก่อนเถอะ"
ฉินเกอเหมือนจับอะไรได้ราวกับเป็นฟางเส้นสุดท้าย "นายยังห่วงฉันอยู่ใช่ไหม นายยังกังวลเรื่องฉันอยู่"
สวี่ซิงเฉินเริ่มหากล่องยาเอง
ฉินเกอมีนิสัยในการจัดของ กล่องยามักจะวางอยู่ในลิ้นชักห้องนั่งเล่น