ฉินเกอยืนยันเรื่องหนึ่งได้แล้วว่า สวี่ซิงเฉินชอบเขามากจริง ๆ
สวี่ซิงเฉินในแบบนั้น เขาไม่เคยเห็นมาก่อนเลย
มัน...งดงามเกินไปแล้ว
เขาไม่รู้จะใช้คำใดมาบรรยาย
สวี่ซิงเฉินยังชอบออดอ้อนคลอเคลียเขามาก
กอดเขาไว้ไม่ยอมปล่อย
ฉินเกอจึงรู้ว่าครั้งก่อนไม่ใช่แค่ภาพลวงตา
เขาสามารถใช้วิธีนี้ เพื่อกระชับความสัมพันธ์ระหว่างเขากับดวงดาวให้ใกล้ชิดยิ่งขึ้น จนกระทั่งแนบแน่นเป็นหนึ่งเดียว อยู่ด้วยกันตลอดไป
แค่คิดถึงเรื่องนี้ วิญญาณเขาก็สั่นสะท้าน
เขาก็อยากช่วยเหลือดวงดาวเช่นกัน แต่ดูท่าดวงดาวแล้ว วันนี้ถูกกระตุ้นมากเกินไปหน่อย
เขามองดูตัวเอง ช่างมันเถอะ
ลำบากตัวเองหน่อยก็ไม่เป็นไร
ยังไงซะระหว่างเขากับดวงดาวยังมีเวลาอีกยาวนาน ต้องมีโอกาสแน่นอน
ฉินเกออาบน้ำให้สวี่ซิงเฉิน แล้ววางเขาลงบนเตียง
เมื่อเทียบกับเขาแล้ว น้องตัวเล็กนิดเดียว
สวยไปหมดทุกอย่าง
เขามองยังไงก็ไม่เคยพอ
ฉินเกอหดแขนขา หมายจะปีนขึ้นเตียง
สวี่ซิงเฉินพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย "ออกไป"
"ผมนอนคนเดียวไม่หลับ"
ฉินเกอทำเสียงน่าสงสาร "ผ้าพันแผลที่มือผมก็เปียกอีกแล้วนิดหน่อย ตอนนี้เริ่มเจ็บขึ้นมาอีก ถ้ากลางดึกติดเชื้อเป็นไข้ ก็ไม่มีใครรู้"
สวี่ซิงเฉินซุกหัวมุดเข้าไปในผ้าห่ม ไม่อยากเผชิญหน้ากับเรื่องทั้งหมดนี้
ฉินเกอไม่ค่อยเข้าใจ ว่าทำไมดวงดาวถึงโกรธจริง ๆ
เพราะเขินอายกับท่าทีของเขาเมื่อกี้?
ฉินเกออยากบอกเขาว่า ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นปฏิกิริยาทางสรีระปกติธรรมดา แต่เขาก็ยังมีสติอยู่บ้าง ถึงขั้นไม่กล้าไปกระตุ้นสวี่ซิงเฉินต่อในจังหวะนี้