สวี่ซิงเฉินเปิดมือถือขึ้นมา ก็เจอข้อความจากฉินเกอส่งมาเป็นชุด
งอแงไร้เหตุผล อาละวาดตีโพยตีพาย
ระหว่างนั้นยังแทรกด้วยระเบิดสติกเกอร์อีกเป็นชุด
สวี่ซิงเฉิน: [ตั้งใจทำงานหน่อย]
ยังไม่ทันถึงสองวินาที ข้อความตอบกลับก็เด้งมา
[ร้องไห้หนักมาก JPG]
[นี่มันไม่รักแล้วใช่ไหม? ตอนนี้ดวงดาวไม่แม้แต่จะตอบส่ง ๆ ให้ฉันแล้ว?]
[รู้แล้ว ฉันก็แค่เครื่องมือหาเงิน]
[นับตั้งแต่วันนี้ ฉันก็จะเป็นแค่เครื่องจักรหาเงินที่ไร้หัวใจ]
[ไม่เป็นไรหรอก ฉันจะหาเงินให้ดี ๆ อย่างน้อยก็จะได้พิสูจน์ว่าฉันยังมีประโยชน์ต่อดวงดาว]
สวี่ซิงเฉิน: [……]
สวี่ซิงเฉิน: [รู้แล้ว เลิกงานแล้วมารับฉัน]
สวี่ซิงเฉิน: [คิดถึง]
ฉินเกอ: [รับทราบ!]
ฉินเกอ: [ฉันก็คิดถึงนายสุด ๆ เลย]
ฉินเกอ: [หมาตัวใหญ่หมุนตัวเป็นวงกลม JPG]
รอยยิ้มในแววตาของสวี่ซิงเฉินยังไม่ทันได้ก่อตัวเต็มที่ ก็เห็นในกลุ่มห้องของพวกเขาส่งต่อลิงก์เข้ามา
[《การครอบครองแบบบังคับ》นายน่าสงสาร×หมาบ้า ไซซ์ต่างกันสุดขั้ว]
[เฮ้ย เพิ่งเจอเรื่องเด็ด โยนหินถามทางได้สุดยอด คาแรกเตอร์ก็ตรงเป๊ะ]
สวี่ซิงเฉินกดเปิดโดยไม่รู้ตัว แค่มองแวบเดียว เขาก็รู้ว่านี่คือนิยายแต่งของแฟนตาซีของเขากับฉินเกอ
ใบหน้าของเขาซีดเผือดในพริบตา
เขารู้ว่าที่มหาลัยมีแฟนคลับที่ชิปเขากับฉินเกอเยอะ และเขาก็เคยโหลดอ่านมาบ้าง
ฉินเกอไม่รู้ เขางานยุ่งมาก แม้แต่จะเข้ากระดานข่าวมหาลัยยังไม่เป็น