"ฉินเกอ!" น้ำเสียงของสวี่ซิงเฉินเจือไปด้วยความเร่งร้อนและแข็งกร้าว "ปล่อยฉันลงนะ คุณบ้าไปแล้วจริง ๆ หรือไง"
ฉินเกอสตาร์ตเฮลิคอปเตอร์
เสียงฮือ ๆ ดังสนั่นขณะสตาร์ตเครื่อง มือของสวี่ซิงเฉินยังคงวางอยู่บนแขนของฉินเกอ
เขาใช้แรงไปเล็กน้อย เฮลิคอปเตอร์ก็เสียการทรงตัวโคลงเคลงไปครู่หนึ่ง
สวี่ซิงเฉินจึงต้องชักมือกลับ นั่งกระสับกระส่ายอยู่บนที่นั่งผู้ช่วย จ้องมองเส้นทางนอกหน้าต่าง
รอยยิ้มบนใบหน้าฉินเกอกลับยิ่งกว้างขึ้นกว่าเดิม
เขาไม่สนว่าเฮลิคอปเตอร์จะตกหรือไม่ ขอเพียงได้อยู่กับสวี่ซิงเฉิน แม้แต่ความตายก็น่าคาดหวัง
ออกไปจากที่นี่ ไปยังสถานที่ที่ไม่มีใครเลย
มีเพียงพวกเขาสองคน
เขาไม่เคยชอบใครเลย เขาไม่ต้องการให้ใครมาปรากฏตัวระหว่างเขากับสวี่ซิงเฉิน
ครั้งหนึ่งเขาเคยอดทนเพื่อสวี่ซิงเฉิน แต่ตอนนี้เขาไม่อยากทนอีกแล้ว
เฮลิคอปเตอร์สูงขึ้นเรื่อย ๆ ทุกสิ่งเบื้องล่างเล็กลง
สวี่ซิงเฉินคาดการณ์สถานการณ์ที่จะตามมาได้แล้ว เขาเอามือกุมขมับที่ปวดหนึบ น้ำเสียงอดไม่ได้ที่จะเคร่งขรึมขึ้นมาก
"ฉินเกอ! คุณบ้าไปแล้วจริง ๆ ด้วย"
ทำอะไรอย่างโจ่งแจ้งแบบนี้ พาเขาขึ้นเฮลิคอปเตอร์บินหนี ทิ้งทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นที่จะเกิดขึ้นตามมา นี่มันคือความบ้าคลั่งสุดบรรยายในชีวิตของสวี่ซิงเฉิน
ฉินเกอตอบ "ใช่ ตั้งแต่วันที่คุณตัดสินใจจะจากผมไป ผมก็บ้าไปแล้ว"
"ดวงดาว เอาเถอะนะ ไปไหนก็ได้ทั้งนั้น"
สิ่งที่พันรัดอยู่ในส่วนลึกของวิญญาณฉินเกอคลายออกเสียที ความไม่สงบและหวาดกลัวที่สั่งสมมานานแสนนานได้พบทางออกแล้ว