มุมกล้องวงจรปิดค่อนข้างแปลก
ที่เห็นได้ชัดที่สุดคือ มือของสวี่ซิงเฉิน ขาวเนียนเรียวยาว
โคนเล็บเป็นสีชมพูอ่อน
บางครั้งเมื่อเขาเคลื่อนไหว ก็จะเห็นใบหน้าของเขา
เสียงหายใจและชีพจร ชัดเจนราวกับดังขึ้นข้างหู เวลาเขายกมือขึ้นกินข้าว ก็ยังเห็นติ่งปากเล็ก ๆ บนริมฝีปาก
ฉินเกอมองดูอย่างนั้น แววตามืดหม่น กวาดสายตาผ่านทุกตารางนิ้วของสวี่ซิงเฉิน อย่างเปิดเผย
เขาไม่เคยรู้สึกว่ามันมีอะไรผิดปกติเลย
ทำไมต้องไปจากเขา อยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไปไม่ได้หรือ พวกเขาเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็ก ทำไมจู่ ๆ ถึงต้องเปลี่ยน
เขาจะไม่ยอมให้สวี่ซิงเฉินไปประเทศ Y อะไรนั่นเด็ดขาด
ดวงดาวต้องอยู่ข้างกายเขา ไม่ว่าจะใช้วิธีอะไรก็ตาม
เห็นสวี่ซิงเฉินนอนบนเตียง ไม่ขยับเป็นเวลานาน กล้ามเนื้อบนใบหน้าฉินเกอกระตุกเกร็ง
สองวันต่อมา
สวี่ซิงเฉินไม่ได้โวยวาย ไม่ได้ทำอะไรเกินกว่าเหตุ เขาอยู่ในห้องอย่างสงบ ได้เวลาก็กินข้าว ได้เวลาก็นอน
ทั้งที่ขังกักดวงดาวได้แล้ว แต่ความไม่สบายใจในใจของฉินเกอยิ่งขยายมากขึ้น
เหมือนกับไม่ว่าเขาจะทำอะไร ก็ไม่อาจก่อคลื่นในใจสวี่ซิงเฉินได้เลย ต่อให้เขาจับเขาไว้ เขาก็ยังดูควบคุมทุกสิ่งได้อย่างสบายใจ
มีบางอย่างฉีกกระชากฉินเกออย่างบ้าคลั่ง แทบจะฉีกวิญญาณเขาออกเป็นเสี่ยงนับไม่ถ้วน
เขานอนไม่หลับตลอดคืน มีเพียงเห็นสวี่ซิงเฉิน ได้ยินเสียงหายใจของเขา ถึงจะสงบใจได้ชั่วครู่