ฉินเกอนั่งประจำที่คนขับอยู่นานมาก
หางตามองเห็นร่างของสวี่ซิงเฉินที่สั่นเทาเล็กน้อย
เขาก้มลงมองมือตัวเอง กลางฝ่ามือยังมีรอยเปียกชื้นหลงเหลืออยู่
ดวงดาว... รังเกียจเขาถึงเพียงนี้แล้วหรือ?
แม้แต่สัมผัสที่พลั้งเผลอของเขา ก็ยังกระตุ้นให้เกิดปฏิกิริยาต่อต้านที่รุนแรง ราวกับเป็นสัญชาตญาณเช่นนี้
ฉินเกอจ้องมองมือตัวเองเหม่อลอย
มือคู่นั้นที่เคยถือไพ่เหนือกว่าเสมอ ควบคุมทุกอย่างได้ดั่งใจ กลับดูซุ่มซ่ามและน่าสมเพชในยามนี้
ในช่องอกมีบางส่วนพังทลายลงทีละน้อย แต่ก็ถูกอารมณ์ที่บ้าคลั่งยิ่งกว่าดันให้ต้านทานไว้
เขานั่งตัวแข็ง สีหน้าในแววตาผันเปลี่ยนหลายครั้ง
จากความสับสนเหลือเชื่อ กลายเป็นความดุดันหลังจากถูกทิ่มแทง
สุดท้ายถูกเงามืดที่เอ่อท้นและหนาทึบจนสลายไม่ได้กลืนกินจนสิ้น
มุมปากของเขากระตุกเป็นรอยยิ้มเกือบจะโหดเหี้ยม
พวกเขาถูกลิขิตให้ผูกติดกันทั้งชีวิต
เหมือนเถาวัลย์ที่เติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็ก ระบบรากฝังพันซับซ้อน กิ่งใบเกี่ยวกระหวัดเป็นร่างเดียวกัน
เถาวัลย์ที่อยู่ร่วมกัน จะแยกออกจากกันได้อย่างไร?
เว้นแต่หนึ่งในนั้นตายจาก ถอนรากถอนโคน พาทั้งเลือดเนื้อและกระดูกของอีกต้นให้พังพินาศไปด้วยกัน
รังเกียจเขาแล้วยังไง? ยังไงพวกเขาก็ถูกกำหนดให้อยู่ด้วยกันชั่วชีวิต
เว้นแต่เขาจะตาย!
ฉินเกอออกรถอีกครั้ง ครั้งนี้เขากำหนดทิศทางแน่วแน่แล้ว