สวี่ซิงเฉินวางแล็ปท็อปไว้บนตัก แล้วพิมพ์เขียนไม่หยุด
ฉินเกอสอดแขนทั้งสองข้างโอบรอบเอวของเขา แนบศีรษะชิดติดกับตัวเขา
นี่เป็นท่าทางที่เคอะเขินมาก
เสื้อคลุมอาบน้ำที่อยู่บนร่าง ใส่กับไม่ใส่แทบไม่ต่างกัน ห้อยหลวมๆ อยู่ที่เอว
ปรับอุณหภูมิแอร์ไว้ต่ำมาก ฉินเกอดื้อรั้นจะให้เป็นแบบนั้น
ลมเย็นจากแอร์พัดมาบนผิวเขา ขนลุกซู่ขึ้นมาหมด แต่เขากลับเหมือนไม่รู้สึกรู้สา กอดสวี่ซิงเฉินไว้แน่นอย่างนี้
ไม่พูดอะไรด้วย ไม่ยอมนอนด้วย
สวี่ซิงเฉินหยุดมือที่กำลังขยับ ปิดแอร์
ฉินเกอว่า "ไม่ร้อนแล้วเหรอ"
สวี่ซิงเฉินว่า "ฉันกลัวพรุ่งนี้เช้าตื่นมา ข้างกายจะมีศพแข็งทื่ออยู่ข้างๆ"
ฉินเกอจ้องสวี่ซิงเฉิน สังเกตปฏิกิริยาทั้งหมดของสวี่ซิงเฉิน "ดาวไม่โกรธฉันแล้วเหรอ"
สวี่ซิงเฉินถามกลับ "ฉันจะโกรธแกทำไม"
ฉินเกอว่า "ฉันไม่น่าผลักแก"
"ฉันแค่แปลกใจมากจริงๆ ไม่ได้เตรียมใจไว้ ไม่อย่างนั้นเรามาทำใหม่อีกครั้ง"
ฉินเกอร้อนรนอยากจะพิสูจน์อะไรบางอย่าง
สวี่ซิงเฉินปัดมือเขาไว้ "นั่นแค่เพื่อช่วยแก ให้คนที่ถ่ายรูปตามมา จับผิดเขาได้"
"เรื่องแก้ไขได้ราบรื่นแล้ว แกยังกังวลอะไรอีก"
ฉินเกอพูดไม่ออก
สวี่ซิงเฉินว่า "ไปนอนก่อนเถอะ ทางฉันยังต้องใช้เวลาอีกสักพัก"
ฉินเกอตั้งใจมองสวี่ซิงเฉินอยู่นาน ในหน้าสวี่ซิงเฉินมีแต่ความสงบ
ฉินเกอจึงซุกหัวกลับลงไป "ไม่นอน ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนแก"