สวี่ซิงเฉินเพิ่งวางสายโทรศัพท์ไปหมาด ๆ ฉินเกอก็โน้มตัวช่วงบนเข้ามาทางฝั่งเขาทันที
ช่วงไหล่กว้างมาก กินพื้นที่ไปเยอะ
"เสียดายจัง คุณอาเขยกับคุณอาสะใภ้กลับมาไม่ได้"
"แผนวันชาติยังเหมือนเดิมไหม? เราไปดูฝนดาวตกกัน เดี๋ยวผมจัดการให้เองนะ?"
สวี่ซิงเฉินไม่มีเหตุผลอื่นที่จะปฏิเสธฉินเกออีกแล้ว
ความเคลื่อนไหวของเขา ฉินเกอรู้หมดทุกอย่าง แถมตอนนี้สภาพจิตใจของฉินเกอก็ไม่ค่อยคงที่เท่าไหร่
เขาไม่แน่ใจนัก ว่าฉินเกอตั้งใจจะถอยกลับมาอยู่ในขอบเขตของพี่น้องอย่างที่เขาคิดจริง ๆ หรือเปล่า
หรือว่ายังแค่กำลังเสแสร้งอยู่กันแน่
เหตุผลที่ฟังดูเหลือเชื่อเกินไป จะทำให้ภาพลักษณ์ที่ดูเหมือนสงบสุขภายนอกของพวกเขาพังทลายลงในชั่วพริบตา และสุดท้ายความสัมพันธ์ก็จะยิ่งน่าอับอายกว่าเดิม
สวี่ซิงเฉินไม่อยากให้มันไปถึงขั้นนั้น
ทั้งคู่รักษาสันติภาพภายนอกไว้ได้อย่างแนบเนียนภายใต้ความเข้าใจเดียวกัน
สวี่ซิงเฉินตกลงไป "อืม"
คราวนี้ ฉินเกอก็ยิ้มออกมา เขาหยั่งเชิงได้สิ่งที่ต้องการแล้ว
"เดี๋ยวผมจองตั๋วล่วงหน้าให้นะ"
"ซิงซิง เราจะต้องมีวันชาติที่สนุกสนานด้วยกันแน่"
รอยยิ้มที่มุมปากของฉินเกอกว้างขึ้นเรื่อย ๆ
สัญชาตญาณของเขาโหยหาอยากเข้าใกล้สวี่ซิงเฉิน อยากนอนกอดแนบชิดกับเขา
แต่เขาก็ข่มใจไว้ได้
"ซิงซิง ราตรีสวัสดิ์ ฝันดีนะ"
สวี่ซิงเฉิน "ราตรีสวัสดิ์"
สวี่ซิงเฉินเปลี่ยนชุดนอน ถอดนาฬิกาข้อมือออก ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็วางไว้ข้างหมอนเหมือนเดิม
นี่เป็นนิสัยประจำตัวของเขา
ไม่ได้นอนเตียงหอมานานแล้ว คืนนี้เขานอนแล้วรู้สึกไม่ค่อยสบายตัวเท่าไหร่