ภาพใบสมัครถูกส่งไปยังโทรศัพท์ของฉินเกอ
แสงจากหน้าจอท่ามกลางห้องนั่งเล่นที่สลัวรางดูเสียดแทงตาเป็นพิเศษ ราวกับบาดแผลที่ก่อตัวขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว
จนกระทั่งวินาทีนี้เอง เขาถึงมั่นใจได้ว่าสิ่งที่ผู้ช่วยพูดมาทั้งหมดเป็นความจริง
เขาจ้องมองภาพที่คมชัดนี้อยู่นาน หยิกนิ้วไล้ไปตามตัวอักษรภาษาอังกฤษปั๊มทองว่า "ราชวิทยาลัยแห่งประเทศวาย" บนหน้าจออย่างไม่รู้ตัว
อารมณ์หลากหลายถาโถมประดังประเดกัน—ความตกใจ หวาดหวั่น โกรธเกรี้ยว และความเจ็บปวดรวดร้าวจากการถูกปิดบัง สุดท้ายก็พลุ่งพล่านระเบิดตูมอยู่ในหัวสมอง กลายเป็นความว่างเปล่าไปเสียสนิท
เนิ่นนาน กว่าฉินเกอจะรู้สึกตัวอีกครั้งเหมือนกับเพิ่งกลับคืนสู่สังขาร
เขาวางโทรศัพท์ลงตรงหน้าสวี่ซิงเฉิน ที่ปลายอีกด้านของหน้าจอ คือช่องลายเซ็นผู้สมัครที่ผู้ช่วยจงใจตัดมาเฉพาะจุด—มีคำว่า "สวี่ซิงเฉิน" สามตัวอักษร ฝีแปรงคมชัด ไม่ลังเลแม้แต่น้อย