เส้นเลือดบนแขนของฉินเกอปูดโปนขึ้น นิ้วเรียวยาวจิกแน่นกับที่วางแขนโซฟา ข้อนิ้วซีดขาว
ดวงตาแดงก่ำราวกับเลือดคั่ง จ้องเขม็งไปที่สวี่ซิงเฉิน
จู่ๆ เขาก็ขยับตัว แทบจะกึ่งคุกเข่าอยู่บนโซฟา ร่างสูงใหญ่บีบให้สวี่ซิงเฉินถอยไปจนมุม ไม่มีทางหนี
"ฉันทำอะไรผิด ดวงดาวบอกฉันที ฉันแก้ได้"
หน้าผากของเขาแนบกับพนักพิงโซฟาด้านข้างตัวสวี่ซิงเฉิน กิริยาต่ำต้อยราวกับกำลังสารภาพบาป
"นายบอกว่าฉันตื้อเกินไป ฉันก็กำลังแก้แล้ว ฉันไม่ได้ตามนายทั้งวันตลอด 24 ชั่วโมงแล้วนะ"
เสียงของเขาแหบพร่าสะอื้น ลมหายใจร้อนผ่าวรินลงบนลำคอของสวี่ซิงเฉิน
"ฉันพยายามควบคุมตัวเองแล้วนะ ขอร้องล่ะ ให้เวลาฉันหน่อย ฉันแก้ได้ทุกอย่าง"
เขาแทบจะกึ่งคุกเข่าอ้อนวอนตรงหน้าสวี่ซิงเฉิน ดวงตาคู่นั้นที่ปกติจะเต็มไปด้วยประกายแห่งความมั่นใจราวกับต้องได้ทุกสิ่ง บัดนี้กลับชุ่มชื้นราวกับสุนัขตัวใหญ่ที่กำลังจะถูกทิ้ง เปี่ยมด้วยความหวาดกลัวและสับสน
หัวใจของสวี่ซิงเฉินเหมือนถูกเข็มทิ่มแทง แต่เขาก็รีบเก็บอาการ
"ฉินเกอ อย่าทำแบบนี้"
"เรื่องนี้ไม่ใช่อย่างที่นายคิด มันก็แค่การแลกเปลี่ยนเรียนรู้ทั่วๆ ไป ก็แค่นั้น ฉันไม่ได้ไปแล้วไม่กลับเสียหน่อย เราแค่เจอกันน้อยลงกว่าเดิมนิดหน่อยเอง อย่างอื่นก็ไม่ได้ต่างอะไร"
ปอยผมปรกหน้าผากของฉินเกอลงมาบังดวงตาแดงฉานบางส่วน
เขาเกือบจะหัวเราะเยาะออกมา "นายมองฉันเป็นคนโง่หรือไง? ครึ่งปี สวี่ซิงเฉิน นายพูดถึงครึ่งปีเหมือนมันสบายๆ แค่ครึ่งวัน"
"ถอนใบสมัครซะ ดวงดาว ถอนใบสมัครซะ"
เขาวนกลับมาที่คำขอร้องแกนกลางอีกครั้ง ในส่วนลึกของดวงตามีคำวิงวอนต่ำต้อยซ่อนอยู่ "ถือว่าฉันขอร้องนายแล้วกัน"
"ฉันจะทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทุกอย่างยังกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ ฉันจะหัดทำตัวให้เป็นผู้ใหญ่มากขึ้น ไม่ตื้อนายมากกว่านี้ ขอแค่นายอยู่ต่อ"
สวี่ซิงเฉินส่ายหน้า เสียงเบาลง "ยื่นไปแล้ว อาจารย์กับศาสตราจารย์เวนเบิร์กคุยกันเรียบร้อยแล้ว ฉันต้องการโอกาสนี้"
"ที่แท้ก็ต้องการไปต่างประเทศ หรือต้องการใช้ข้ออ้างนี้หนีห่างจากฉัน?"