ช่วงนั้นอวิ๋นฉือแทบไม่ได้หลับตาเลย
เธอไม่กล้าทิ้งให้ฉินเกออยู่ตามลำพังนานเกินไป ขณะที่บริษัทก็แทบจะพังพินาศ ไม่มีใครรู้ว่าเธอผ่านมันมาได้อย่างไร
ฉินเกอไม่เคยตำหนิอวิ๋นฉือเลยสักครั้ง
คนผิดมาตลอดคือฉินซือหย่วน
“นายรู้หมดแล้ว ฉินซือหย่วนเป็นคนบอกนายใช่ไหม ดวงดาวอย่าไปเชื่อเขา เขาไม่ใช่คนดีอะไร ของที่เขาพูดมาเป็นเรื่องโกหกทั้งนั้น”
แววตาของฉินเกอมืดมนลง ความคิดมืดหม่นสารพัดเริ่มแพร่กระจายในหัว
รู้เรื่องพวกนั้นแล้ว ก็เลยรังเกียจเขางั้นหรือ
คิดว่าเขาสกปรกเกินไป
ถึงขั้นไม่อยากพูดกับเขาแม้แต่คำเดียวตอนนี้
เหตุผลบอกเขาว่า ไม่หรอก ดวงดาวไม่ใช่คนแบบนั้น
แต่คนเราไม่ได้มีเหตุผลอยู่ตลอดเวลา
เขาควบคุมความคิดในหัวตัวเองไม่อยู่เลย
เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่า ถ้าสวี่ซิงเฉินรังเกียจว่าเขาสกปรกขึ้นมาจริง ๆ เขาจะทำอย่างไร
เขาไม่ได้สกปรก เขาไม่ได้เข้าใกล้พวกนั้น
จริง ๆ นะ
เขาขัดขืนสุดชีวิต กัดพวกนั้นจนบาดเจ็บ แล้วก็ถูกมัดโยนทิ้งไว้ข้างหนึ่ง
เขาไม่ยอมให้พวกนั้นแตะต้องตัวเขา
ความรู้สึกคลื่นไส้ขยะแขยงพุ่งออกมาจากทั่วร่างอีกครั้ง
สวี่ซิงเฉินตอบในลำคอด้วยน้ำเสียงหม่น ๆ “อืม”
เหตุผลในหัวของฉินเกอระเหยหายไปในพริบตา
จะทำยังไงดี
ถ้าดวงดาวจะทิ้งเขาไปจะทำยังไง
เขารับไม่ได้ เขาต้องเป็นบ้าแน่
เรื่องไม่ควรจะเป็นแบบนี้
เขาเริ่มเสียใจกับตัวเองเมื่อสองนาทีก่อน ทำไมต้องถามสวี่ซิงเฉิน ทำไมต้องรู้คำตอบนี้ให้ได้