ฉินซือหย่วนเห็นอวิ๋นฉือปุ๊บ ในแววตาก็ควบคุมความอยากฆ่าไม่ไว้ไม่อยู่
คนที่เขาเกลียดที่สุดในชีวิตนี้ ก็คืออวิ๋นฉือ ผู้หญิงอวิ๋นฉือนี่ เขาแทบอยากจะฆ่านางให้ตาย
ถูกขังมานานกว่าสิบปี เขานึกว่าตัวเองจะปลอมตัวได้แนบเนียนสมบูรณ์แบบแล้ว แต่เรื่องที่เกิดขึ้นตอนนี้ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า กลับทำให้เขาเกรี้ยวกราดจนตั้งรับไม่ทัน
ฉินเกอกุมอำนาจใหญ่ของบริษัทไว้ได้ คนส่วนใหญ่ในบริษัทก็ยืนอยู่ข้างฉินเกอทั้งนั้น
บัตรธนาคารของเขาถูกอายัด ทรัพย์สินทั้งหมดก็ใช้ไม่ได้
ตัวเขาเจ็บหนักขนาดนี้แล้ว ไอ้แก่ก็ยังใจไม้ไส้ระกำ ไม่คิดจะทิ้งอะไรไว้ให้เขาเลยสักนิด
อวิ๋นฉือก็เกลียดฉินซือหย่วนไม่แพ้กัน ตั้งหลายปีที่ไม่ได้เจอ ความแค้นก็ไม่ได้จืดจางลงเลย บางสิ่งบางอย่างต่อให้เวลาผ่านไปทั้งชีวิตก็ไม่มีทางให้อภัย
มุมปากของนางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน “ชีวิตแข็งนักเหรอ? รถชนยังไม่ตายอีก?”
แววตาฉินซือหย่วนแข็งกร้าวขึ้นมา “เป็นเจ้าใช้พวกมันงั้นหรือ?”
อวิ๋นฉือหัวเราะเย็น “ฝีมือปั้นเรื่องใส่ร้ายคนไม่เบาเลยนะ”
นางเร่งเสียงดังขึ้น “ปกติก็ดื่มเหล้าแล้วขับรถซิ่งประจำ ก่อนหน้านี้แค่โชคดี คราวนี้กลับลำในร่องน้ำเน่า ก็เลยเริ่มระแวงไปทั่ว?”
เสียงอธิบายของอวิ๋นฉือไม่ได้เบา คนที่กำลังเงี่ยหูดูเรื่องสนุกกันอยู่ก็เลยเข้าใจแจ่มแจ้งกันถ้วนหน้า
มองจ้องฉินซือหย่วนด้วยสายตาดูแคลนอยู่หลายแวบ
นึกว่าจะได้กินมะม่วงตระกูลใหญ่ๆ เสียหน่อย ที่แท้ก็พวกเมาแล้วขับจนเกิดอุบัติเหตุ