สวี่ซิงเฉินไม่ได้เก็บข้าวของด้วยตัวเองมานานมากแล้ว
ตั้งแต่เขาจำความได้ ฉินเกอเป็นคนจัดการเรื่องจุกจิกในชีวิตพวกนี้ให้เขาทุกอย่าง
หลายครั้งแม้แต่เสื้อผ้าที่เขาจะใส่ในวันรุ่งขึ้น ฉินเกอก็เตรียมไว้ล่วงหน้า วางไว้ข้างเตียงเขา
สวี่ซิงเฉินเก็บของไปอย่างงุนงง
เขาไม่รู้ว่าควรทำอะไรบ้าง
เขายัดอุปกรณ์ล้างหน้าแปรงฟันใส่ลงไป แล้วก็หยิบออกมาอีก
แล้วก็... เสื้อผ้า
เขาเก็บของไปเรื่อยเปื่อย พลางหาข้อมูลว่าของอะไรห้ามนำขึ้นเครื่องบ้าง
ปกติเรื่องที่ฉินเกอใช้เวลาสิบกว่านาทีก็จัดการได้ สวี่ซิงเฉินใช้เวลาเกือบชั่วโมงก็ยังไม่เรียบร้อย
เขาหลุบตาลงต่ำ บอกตัวเองว่าเขาต้องชินกับเรื่องพวกนี้แล้ว
ต่อไปในอนาคตจะมีช่วงเวลาแบบนี้อีกมากมาย
เขาส่งข้อความหาคุณหมอหลินทางอีเมล ตอบตกลงการทดลองยา หวังให้อีกฝ่ายช่วยจัดการให้หน่อย อีกสองวันเขาจะไปต่างประเทศแล้ว
ไม่นานคุณหมอหลินก็ตอบกลับมา
สวี่ซิงเฉินนอนลงบนเตียงของตัวเอง หลับตาลง ผ่านไปเนิ่นนานก็ยังไม่หลับ
ห้องนี้เขาแทบไม่เคยนอน เขาติดเตียง แล้วก็ติดกลิ่น
ไม่มีกลิ่นของเขา แล้วก็ไม่มีกลิ่นของฉินเกอด้วย
ปีศาจในหัวคอยยั่วยุเขาตลอด
เขาไม่อยู่
เขาไม่รู้เรื่อง
ไม่เป็นไรหรอก
ต่อไปจะไม่มีโอกาสแบบนี้อีกแล้ว
นี่อาจเป็นครั้งสุดท้ายแล้ว
เขาคิดถึงจริง ๆ แทบจะบ้าแล้ว
ก็แค่เสื้อผ้าตัวเดียว ไม่มีใครรู้หรอก เขาจะไม่ทำอะไรทั้งนั้น