ฉินเกอยังคงถามคำถามข้อที่สองและสามด้วยน้ำเสียงเย็นชาต่อ
เรื่องที่เขารู้ชัดเจน เขาก็จดลงไปตรง ๆ
ยิ่งทำก็ยิ่งน่าอาย
'ท่าทางที่ชอบ?'
สวี่ซิงเฉินแดงไปทั้งตัวราวกับกุ้งที่สุกเต็มที่
ดวงตาฉ่ำวาวไปด้วยไอหมอก จ้องเขม็งไปที่ฉินเกอ
เขากัดฟันกรอด เตือนอีกครั้ง 'ฉินเกอ! นายพอได้แล้ว!'
ฉินเกอตอบอย่างหน้าด้าน ๆ ว่า 'ดวงดาว นี่เพื่อประโยชน์ของนายเองนะ จำเป็นต่อการรักษา'
ฉินเกอพลิกแพลงใส่ร้ายกลับ 'ฉันต้องรู้จักนายให้มากขึ้นอีกนิด ถึงจะรู้ว่าต้องทำยังไงต่อ หรือว่านายไม่อยากให้โรคนี้หายเร็วขึ้นรึไง?'
สวี่ซิงเฉินเริ่มเสียใจจริง ๆ แล้วที่เรียกฉินเกอมา
เขาเบือนหน้าหนี ไม่มองฉินเกอ
ฉินเกอก้มหน้าก้มตาเขียนบางอย่างลงบนกระดาษเอง
'ยังไม่ชัดเจน แนะนำให้ลองทั้งหมดทุกท่าก่อนค่อยเลือก'
สวี่ซิงเฉินไม่เห็นข้อความนั้น ไม่อย่างนั้นคงจะกระโจนเข้าไปฉีกกระดาษทิ้งให้หมด แม้จะอายแค่ไหนก็ตาม
ยังมีคำถามอื่น ๆ อีก ฉินเกอชำเลืองมองสวี่ซิงเฉินแวบหนึ่ง แล้วกรอกคำตอบด้วยตัวเอง
ฉินเกอจรดปากกาลงเป็นครั้งสุดท้าย เก็บแบบสอบถามให้เรียบร้อย
'งั้นก็เริ่มตั้งแต่คืนนี้เลยแล้วกัน'
'นายก็ได้ยินหมอพูดแล้วนี่ว่าโรคของนายรอช้าไม่ได้อีกแล้ว เราสามารถเพิ่มความเข้มข้นในการรักษาได้'
'ฉันลองคิดดูแล้ว ครั้งก่อน ๆ เวลามันน้อยเกินไป น่าจะขยายให้นานขึ้นอีกหน่อยได้'
สวี่ซิงเฉินจ้องฉินเกออย่างงุนงง 'นายบ้าไปแล้วเหรอ?!'
นี่จะให้เขาตายอยู่บนเตียงจริง ๆ เลยรึไง?
