คนอื่น ๆ พากันมองสวี่ซิงเฉินด้วยสายตา 'ว่าแล้วเชียว'
ในแววตานั้นแฝงความชื่นชมเล็กน้อย
มีเพียงแจ็คที่เหี่ยวเฉาลงอย่างสิ้นเชิง นั่งอยู่มุมหนึ่งราวกับเห็ดที่เก็บตัวเงียบ
คำพูดของฉินเกอเป็นภาษา Y ล้วน ๆ ทำให้ทุกคนในที่นั้นฟังเข้าใจ
สวี่ซิงเฉินทำหน้าเรียบเฉย กำช้อนในมือแน่น
ฉินเกอยังเสริมต่อด้วยสีหน้าเอ็นดู "ไม่ได้ห้ามไม่ให้กัด เอาล่ะ ๆ ต่อให้กัดข้างนอกก็ไม่เป็นไร"
"ที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น"
ฉินเกอกวาดตามองรอบ ๆ แล้วลดเสียงลงอีก "ขอโทษนะ ฉันไม่น่าพูดเรื่องแบบนี้ข้างนอกเลย ดวงดาว ฉันไม่ได้ตั้งใจ กลับบ้านไปค่อยลงโทษฉันนะ ได้ไหม"
"ฉันจะทำตามทุกอย่าง"
สวี่ซิงเฉิน "……"
ฆ่าฉินเกอซะ เดี๋ยวนี้เลย
คนกลุ่มหนึ่งก้มหน้างุดจนแทบจะมุดลงไปในชาม
เริ่มพากันครุ่นคิดว่าพวกเขาตกยุคไม่ทันความก้าวหน้าในประเทศแล้วหรือเปล่า สองคนที่เพิ่งมาจากเมืองไทยนี่ถึงได้ดุดันขนาดนี้?
โดยเฉพาะสวี่ซิงเฉิน พวกเขาดูไม่ออกเลยจริง ๆ
ชาติก่อนครึ่งชีวิตของสวี่ซิงเฉินรวมกัน ยังไม่น่าอายเท่าวันนี้
สวี่ซิงเฉินกินข้าวไม่ลงแล้ว และไม่มีหน้าจะอยู่กับคนพวกนี้ต่อ จึงหาเหตุผลขอตัวกลับ
ฉินเกอก็ลุกขึ้นตามด้วยท่าทางเอาใจใส่ "ดวงดาวเพิ่งมาเรียนต่างประเทศครั้งแรกนะ หลังจากนี้ต้องฝากรบกวนทุกคนช่วยดูแลด้วย"
"ฉันขอเพิ่มช่องทางติดต่อทุกคนไว้ เผื่อมีอะไรจะได้ติดต่อง่ายขึ้น"
คนอื่น ๆ ย่อมไม่ปฏิเสธ เพิ่มฉินเกอกันทีละคน