ฉินเกอไม่ได้นอนทั้งคืน สวี่ซิงเฉินไม่รู้ว่าเขายุ่งเรื่องอะไร
หลังจากสวี่ซิงเฉินโทรหาหลินซู ทั้งสองคนก็ถือว่าแยกย้ายกันด้วยความไม่พอใจ
สวี่ซิงเฉินได้ยินเสียงเปิดปิดประตู หลังจากนั้นก็ไม่ได้ยินเสียงเปิดประตูอีกเลย
เดิมทีเขาจัดการทุกอย่างไว้แล้ว ขอแค่ฉินเกอเดินตามบทที่เขาวางไว้ ครึ่งปีหลังจากนี้บางทีพวกเขาอาจกลับมาเป็นเพื่อนสนิทกันอีกครั้งก็ได้
แต่ก็นั่นแหละ ถ้าฉินเกอทำตามความคิดของเขาได้หมดทุกอย่างจริง ๆ งั้นก็ไม่ใช่ฉินเกอแล้ว
มาถึงขั้นนี้แล้ว การเตรียมการก่อนหน้านี้ของเขาถือว่าสูญเปล่า หลังจากนี้เขากับฉินเกอจะเป็นอย่างไรต่อไป เขาก็ไม่รู้จริง ๆ แล้ว
เขาได้แต่มองดู เหตุการณ์ดำเนินไปในทิศทางที่เขาไม่อยากให้เป็นที่สุด
หยิบโทรศัพท์ขึ้นมามองกรอบรูปโปรไฟล์ของฉินเกอ ลังเลอยู่นานมาก ก็ไม่ได้ส่งข้อความออกไป ในหัววุ่นวายไปหมด
แล้วก็รู้สึกว่าดูเหมือนแบบนี้ก็ไม่เลวนะ อย่างน้อยก็ไม่ต้องใช้สมองคิดเรื่องอื่นให้วุ่นวายอีกแล้ว
สวี่ซิงเฉินนั่งเหม่อลอยอยู่อย่างนี้ ปฏิกิริยาทางร่างกายจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่จางหายไป
สวี่ซิงเฉินหันไปหยิบยาในลิ้นชักกินเข้าไป เพิ่มปริมาณยาอีกครั้ง ขวดยาใกล้จะหมดอีกแล้ว ฤทธิ์ยาก็แย่ลงเรื่อย ๆ
เขาก้มลงมองขวดยาสีขาวในมือ ในแววตามีแต่ความรังเกียจ
ในเวลาอย่างนั้น ฉินเกอเข้าใกล้เขา เขาก็ยังคงตัวสั่นสะท้าน เกิดปฏิกิริยาขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ สมองกับร่างกายดูเหมือนกลายเป็นคนละขั้วกัน