ฉินเกอโทรศัพท์ ระหว่างนั้นสวี่ซิงเฉินยืนนิ่งอยู่ที่เดิม
ไม่ขยับเข้าไป
ในหัวของสวี่ซิงเฉินว่างเปล่า ความหวาดกลัวมหาศาลทำให้แขนขาของเขาแข็งทื่อ
ฉินเกอเห็นเข้าแล้ว เขาจะทำยังไง
ก้มมองมือของตัวเอง ขนตายาวสั่นระริก
ถ้าฉินเกอรู้จะทำยังไง ความสัมพันธ์ของพวกเขาจะมีต่อไปได้ไหม
ริมฝีปากของสวี่ซิงเฉินซีดลงอีก
ฉินเกอวางสาย เดินเข้ามาจูงมือสวี่ซิงเฉิน
ยัดเยียดสอดนิ้วเข้าไปในซอกนิ้วของเขา ประสานกันแน่น แล้วพาสวี่ซิงเฉินออกจากที่ตรงนั้น
ตลอดทาง ทั้งสองฝ่ายไม่มีใครเปิดปากพูดก่อน
ฉินเกอพาสวี่ซิงเฉินกลับมา มือของสวี่ซิงเฉินเย็นเยียบ
เป็นความเย็นที่ไม่มีทางทำให้อุ่นขึ้นได้เลย
เขานั่งอยู่ตรงนั้น ครอบครองพื้นที่เพียงมุมเล็ก ๆ ของโซฟา
ตัวเล็ก...และว่านอนสอนง่าย ไม่พูดอะไร นั่งนิ่งอยู่อย่างนั้น
เส้นผมปรกลง แนบกับหนังศีรษะ
ฉินเกอรินน้ำร้อนแก้วหนึ่งให้สวี่ซิงเฉิน หลังจากรับไปแล้ว เขาก็ไม่ได้ดื่ม เพียงประคองไว้ในมือ
ฉินเกอมองเขาครู่หนึ่ง "ดื่มน้ำร้อนบ้าง"
สวี่ซิงเฉินค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น แววตาฉายความเลื่อนลอย
เขาจินตนาการถึงบทสนทนาระหว่างพวกเขาไว้นับไม่ถ้วน แต่มันเป็นแบบนี้งั้นหรือ
เขาเม้มริมฝีปากที่แห้งผาก แล้วค่อย ๆ ยกแก้วขึ้นจ่อที่ปาก อ้าปากจิบไปหนึ่งคำ
น้ำอุ่นไหลผ่านริมฝีปาก ลงไปถึงกระเพาะอาหาร นำความอบอุ่นมาสู่ร่างกายทั้งหมดของเขา
หลังจากดื่มเสร็จ เขาก็ประคองแก้วไว้อย่างนั้น นั่งอยู่ตรงนั้น
เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว เขาทำไปแล้ว ฉินเกอก็เห็นแล้ว ก็แค่นี้แหละ เขายอมรับผลลัพธ์ทุกอย่าง