เติ้งถงยิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้น ละอองน้ำลายแทบจะกระเด็นออกมา ราวกับจมดิ่งอยู่ในเรื่องเล่าของวีรบุรุษที่ตนแต่งขึ้นเอง
ในเรื่องเล่าของเขา ฉินเกอคือตัวร้ายที่ชั่วร้ายไร้ปรานี ส่วนสวี่ซิงเฉินคือเจ้าชายผู้ถูกกักขังอย่างบริสุทธิ์
และเขา เติ้งถง ก็คืออัศวินผู้ถือดาบแห่งความยุติธรรม
เขาเหมือนจะเห็นภาพอันรุ่งโรจน์ที่ตนปราบฉินเกอผู้หยิ่งผยองลงได้ และคว้าหัวใจคนงามมาครอง
สวี่ซิงเฉินเอ่ยเสียงเรียบไร้กระเพื่อม "เพื่อนร่วมชั้นเติ้ง นี่คือเรื่องระหว่างผมกับเขา"
เติ้งถงเหมือนถูกบีบคอ คำพูดที่เหลือถูกกลืนหายไปในลำคอ
ใบหน้าเปลี่ยนสีแดงสลับขาว มองสวี่ซิงเฉินอย่างไม่อยากเชื่อ
เขายังคงพยายามช่วยเหลือสวี่ซิงเฉินผู้หลงผิด
"คุณถูกเขาบังคับใช่ไหม? เขาข่มขู่คุณหรือเปล่า? อย่ากลัว! ผมช่วยคุณได้จริงๆ นะ! คนบ้าคลั่งควบคุมแบบนั้น ต้องไม่ตามใจเด็ดขาด..."
"ต้องให้ผมพูดซ้ำอีกรอบไหม"
สวี่ซิงเฉินขัดจังหวะ สุดท้ายก็เงยหน้าขึ้นสบตาเติ้งถงตรงๆ
ในดวงตาคู่ที่เคยดูอ่อนโยนสงบนิ่งนั้น บัดนี้ไร้ซึ่งความอบอุ่น มีเพียงความดำมืดลึกล้ำสุดหยั่ง
"นี่คือเรื่องระหว่างผมกับฉินเกอ ผมเต็มใจ"
"เต็ม...ใจ?"
เติ้งถงเหมือนได้ยินเรื่องเหลือเชื่อ รูม่านตาหดเกร็ง เลือดในหน้าหายวับไปทันที
ปากขยับแต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอด ได้แต่มองสวี่ซิงเฉินเหม่อลอย ราวกับเพิ่งรู้จักคนตรงหน้าจริงๆ
เป็นไปได้ยังไง?
จะมีใครเต็มใจอยู่กับคนผิดปกติแบบนั้นได้ยังไง?
โลกทัศน์ของเขาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงในชั่วขณะนี้
เพื่อนข้างๆ เห็นดังนั้นก็รีบดึงตัวเขาไว้ แทบจะฉุดกระชากลากถูให้ออกไป
พลางยิ้มเก้อๆ และหวาดหวั่นเล็กน้อยให้สวี่ซิงเฉิน "ขอ...ขอโทษนะครับ เติ้งถงเขา...เขาคงไม่ค่อยเต็มเต็ง อย่าใส่ใจเลยนะ..."
สวี่ซิงเฉินพยักหน้ารับอย่างไม่แยแส กระทั่งยิ้มจางๆ ตอบกลับ แล้วเดินอ้อมพวกเขาไปและก้าวต่อไป
ด้านหลัง เสียงร้องดิ้นรนและเสียงกระซิบของเติ้งถงค่อยๆ เลือนหายไป