ในวันที่โครงการแลกเปลี่ยนเรียนรู้สิ้นสุดลง วินเบิร์กพยายามรั้งตัวสวี่ซิงเฉินไว้อีกครั้ง
สวี่ซิงเฉินส่ายหน้าปฏิเสธอีกครา
เขาอยากกลับไปยังบ้านเกิด ยิ่งไปกว่านั้น ฉินเกอต้องดูแลทั้งการบุกเบิกตลาดต่างประเทศและจัดการงานในประเทศตลอดครึ่งปีหลังนี้ ยุ่งจนต้องแอบทำงานตอนดึกดื่นบ่อยครั้ง
งานที่นี่ก็ใกล้สะสางเสร็จแล้ว
ด้านการวิจัยยา ฉินเกอทุ่มเงินลงทุนมหาศาล การพัฒนายาก้าวหน้าไปอย่างราบรื่นและเริ่มนำมาใช้แล้ว
คุณหมอหลินก็เข้าร่วมด้วย ได้พูดคุยกับผู้ป่วยหลายคนโดยตรง ระหว่างที่มีส่วนร่วม เขาเกิดแนวคิดและความประทับใจใหม่ ๆ เริ่มลงหลักปักฐานค้นคว้าวิจัย
ส่วนบริษัทสาขาของฉินเกอที่นี่ก็เดินหน้าเข้าสู่ระบบอย่างเป็นทางการ สามารถเปลี่ยนให้คนอื่นมาแทนได้แล้ว
พวกเขาออกมาข้างนอกนานขนาดนี้ ถึงเวลาต้องกลับแล้ว
ทั้งสองเก็บข้าวของและขึ้นเครื่องกลับประเทศ
พ่อกับแม่ของสวี่ซิงเฉินมารับที่สนามบิน
พวกเขาถือช่อดอกไม้คนละช่อ พอเห็นสวี่ซิงเฉินกับฉินเกอเดินออกมาก็รีบตรงเข้าไปหา
หย่วนเทียนเอินเว่อร์ที่สุด สวมกอดสวี่ซิงเฉินแน่น
“ลูกรักของแม่ คิดถึงจะแย่แล้ว”
“ทำไมรู้สึกว่าช่วงนี้ซูบลงจังเลย ที่รักจ๋าผู้น่าสงสาร กลับบ้านแม่จะทำของอร่อยให้กินนะ คราวนี้แม่ออกไปหาคนทำครัวมาสอนทำกับข้าวโดยเฉพาะ แม่รับรองว่าต้องไม่เหมือนเดิมแน่”