สวี่ซิงเฉินในวัยห้าขวบยังไม่ค่อยเข้าใจนัก ว่าทำไมพ่อแม่ของคนอื่นถึงอยู่ด้วยกัน แต่พ่อแม่ของเขากลับมีงานยุ่งไม่เคยว่าง
เขาไม่มีเพื่อนเล่น งานอดิเรกอย่างเดียวคือการอ่านหนังสือ
บางครั้งก็รู้สึกเบื่อหน่าย
ดังนั้นวันนี้เขาจึงตัดสินใจจะออกไปผจญภัย
นี่เป็นเรื่องที่เขาไม่เคยทำมาก่อน
เขาเลี่ยงพี่เลี้ยงที่ดูแลเขาอยู่ แล้วแอบย่องออกจากประตูไป แสงแดดข้างนอกดีเหลือเกิน ทุกอย่างรอบตัวเขาล้วนใหม่สด
สวี่ซิงเฉินเดินบ้างหยุดบ้าง ออกจากเขตบ้านของตัวเอง
แถบนี้เป็นย่านวิลล่าทั้งหมด กว้างใหญ่ หลายแห่งเป็นที่ที่สวี่ซิงเฉินไม่เคยไปมาก่อน
สวี่ซิงเฉินที่ตั้งใจจะผจญภัยก็เดินห่างออกไปเรื่อยๆ
เขายังจำทางกลับบ้านได้ เขาตัดสินใจว่าจะเดินต่อไปอีกครึ่งชั่วโมง แล้วค่อยวกกลับ
ไม่อย่างนั้นพี่เลี้ยงที่บ้านต้องเป็นห่วงแน่
เขากำหนดเป้าหมายและเวลาให้ตัวเอง แล้วเดินมาถึงหลังวิลล่าหลังหนึ่งที่งดงามเป็นพิเศษ
หญ้าที่ประตูหลังค่อนข้างรก คงไม่มีใครมาตัดแต่งมาสองสามเดือนแล้ว ดอกไม้ในสวนที่เคยถูกดูแลอย่างดีก็เหี่ยวเฉาไปมาก
สวี่ซิงเฉินรู้สึกเสียดาย จึงยื่นมือไปเก็บดอกไม้ดอกเล็กๆ ขึ้นมาดอกหนึ่ง
เขาไม่รู้จักชื่อหรอก แค่รู้สึกว่ามันสวยดี
และในตอนนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวแผ่วเบาจากห้องเล็กๆ ข้างๆ เหมือนเสียงสัตว์ร้ายที่เล็ดลอดออกมาจากลำคอ