"คุณกับลูกพี่ลูกน้องฉันรู้จักกันได้ยังไง"
เหอรั่วรั่วนั่งลงบนชิงช้า แกว่งไปมาพลางถามซูจิ่นชูด้วยน้ำเสียงยโส
ซูจิ่นชูลังเล ควรบอกเรื่องที่กู้หมิงเฉินถูกนอกใจให้เธอฟังไหม
เรื่องน่าอายขนาดนั้น เขาคงไม่อยากให้ใครรู้เหมือนกัน!
เธอจึงโกหกว่า "ก็...รู้จักกันโดยบังเอิญน่ะ"
"โดยบังเอิญ ผู้หญิงที่รู้จักกับลูกพี่ลูกน้องฉันโดยบังเอิญมีเยอะแยะ ทำไมเขาถึงเก็บคุณไว้ข้างกาย คุณไปใช้ไม้ไหนกับลูกพี่ลูกน้องฉัน ถึงทำให้เขาเก็บคุณไว้" เหอรั่วรั่วซักต่อ
"ลูกพี่ลูกน้องคุณมีสาว ๆ มาติดเยอะเหรอ" ซูจิ่นชูถามด้วยความสงสัย
เหอรั่วรั่วทำเสียงเหอะ "แน่นอนอยู่แล้ว ลูกพี่ลูกน้องฉันเป็นใคร เขาเป็น...ช่างเถอะ ไม่บอกคุณหรอก เดี๋ยวคุณรู้แล้วก็จะยิ่งไม่อยากไปจากเขา ฉันรู้ว่าคุณไม่เข้าใจเขาเลย แต่ฉันจะบอกให้นะ คุณกับเขามันต่างกันราวฟ้ากับดิน คนนึงคือจันทร์สว่างบนฟ้า อีกคนคือหญ้าหางหมาบนดิน ถ้าคุณรู้จักเจียมตัวก็รีบถอยออกไปจากเขาเองซะ"
"ที่แท้เขาก็ดีขนาดนี้" ซูจิ่นชูพึมพำ
"ใช่สิ เขาดีขนาดนี้แหละ" เหอรั่วรั่วทำหน้าทะนง
ซูจิ่นชูยิ้มบาง "เขาดีขนาดนี้แต่กลับเต็มใจอยู่กับฉัน นั่นแสดงว่าฉันก็ดีเหมือนกัน ขอบคุณนะ ที่ทำให้ฉันได้รู้ว่าตัวเองดีอีกครั้ง"
เหอรั่วรั่ว "..."
"ผู้หญิงอย่างคุณนี่หน้าหนาจริง ๆ"
"คุณชื่อรั่วรั่วใช่ไหม แต่ว่าชื่อกับตัวจริงนี่...ต่างกันมากเลยนะ แต่ว่ารั่วรั่ว จะเลิกกันหรือเปล่า มันเป็นเรื่องของฉันกับลูกพี่ลูกน้องคุณ คุณเลิกยุแยงตะแคงรั่วได้แล้ว ระวังลูกพี่ลูกน้องคุณรู้เข้า เดี๋ยวก็โดนดุอีก"